Flores del Pasado
Con mi amor te di, mujer de mis cantares
El más grande cariño que yo he sentido
Y evoco siempre el recuerdo de tu olvido
En el erial sombrío de mis pesares
Con mi amor te di, mujer de mis cantares
El más grande cariño que yo he sentido
Y evoco siempre el recuerdo de tu olvido
En el erial sombrío de mis pesares
Me prometiste amar con ansia loca
Y me juraste lo que no sentiste
Lejos de tus miradas, vivo triste
Esperando siempre besos de tu boca
De tu boca fue el cáliz de belleza
Donde escanciaba el néctar de un amor fingido
No intentes darme tu cariño incomprendido
Ni mitigar mi amor, ni mi tristeza
Y te llegué a querer, obsesionado
Por la tristeza de tus ojos verdes
Mañana, cuando ya mi me recuerdes
Yo seré como esas flores del pasado
Bloemen uit het Verleden
Met mijn liefde gaf ik je, vrouw van mijn liederen
De grootste genegenheid die ik ooit heb gevoeld
En ik roep altijd de herinnering aan jouw vergeten op
In het sombere woestijnland van mijn verdriet
Met mijn liefde gaf ik je, vrouw van mijn liederen
De grootste genegenheid die ik ooit heb gevoeld
En ik roep altijd de herinnering aan jouw vergeten op
In het sombere woestijnland van mijn verdriet
Je beloofde me te houden met dolle verlangens
En je zwoer me wat je niet voelde
Ver weg van jouw blikken, leef ik treurig
Altijd wachtend op kussen van jouw lippen
Van jouw lippen was de kelk van schoonheid
Waaruit ik de nectar van een gefingeerde liefde schonk
Probeer me je onbegrepen genegenheid niet te geven
Noch mijn liefde te verzachten, noch mijn verdriet
En ik kwam je zo ver te waarderen, geobsedeerd
Door de droefheid van jouw groene ogen
Morgen, wanneer je me al herinnert
Zal ik zijn als die bloemen uit het verleden
Escrita por: Cesar Maquillon Orellana / Nicasio Emilio Safadi Raad