Las Acacias
Ya no vive nadie en ella
Y a la orilla del camino silenciosa está la casa
Se diría que sus puertas se cerraron para siempre
Se cerraron para siempre sus ventanas
Gime el viento en los aleros
Desmoronase las tapias
Y en sus puertas cabecean
Combatidas por el viento, las acacias
Combatidas por el viento las acacias
Dolorido, fatigado de este viaje de la vida
He pasado por las puertas de la estancia
Y una historia me contaron las acacias
Todo ha muerto, la alegría y el bullicio
Los que fueron la alegría y el calor de aquella casa
Se marcharon unos muertos y otros vivos
Que tenían muerta el alma
Se marcharon para siempre de esta casa
De Acacia's
Er woont niemand meer in haar
En aan de rand van de weg staat het huis stil
Je zou zeggen dat de deuren voor altijd zijn gesloten
De ramen zijn voor altijd dichtgegaan
De wind huilt in de dakranden
De muren vallen uit elkaar
En in de deuren wiegen ze
Bevochten door de wind, de acacia's
Bevochten door de wind de acacia's
Pijnig, moe van deze reis van het leven
Ben ik langs de deuren van de kamer gegaan
En een verhaal vertelden de acacia's me
Alles is dood, de vreugde en het rumoer
Diegenen die de vreugde en de warmte van dat huis waren
Zijn vertrokken, sommigen dood en anderen levend
Die hun ziel dood hadden
Zijn voor altijd vertrokken uit dit huis
Escrita por: Dueto de Antaño