La Rosa Negra
Ya no importa la razón,
Sólo mueren las palabras en una historia que acabó.
Hoy no pido más a dios, nunca he sentido su abrazo.
Sólo un triste corazón.
Siento que duele el recuerdo de la obra creada, o no.
Creo que ya es el momento de sentir tu adiós...
La rosa cayó, hay sangre en sus manos.
La noche lloró, secretos guardados.
La rosa cayó, el miedo ha cesado.
La espina que abrió la flor del rechazo.
El camino entre los dos tal vez era demasiado,
Un a cuerdo que cesó.
Tu mirada delató aquel frio tan amargo,
La mentira o el valor.
En cada estrella se oculta un recuerdo guardado
Del dolor perecedero que deja el amor...
La rosa cayó, hay sangre en sus manos.
La noche lloró, secretos guardados.
La rosa cayó, el miedo ha cesado.
La espina que abrió la flor del rechazo.
Solo.
La rosa cayó, hay sangre en sus manos.
La noche lloró, secretos guardados.
La rosa cayó, el miedo ha cesado.
La espina que abrió la flor del rechazo.
De Zwarte Roos
Het doet er niet meer toe waarom,
Alleen de woorden sterven in een verhaal dat voorbij is.
Vandaag vraag ik niet meer aan God, ik heb nooit zijn omhelzing gevoeld.
Slechts een treurig hart.
Ik voel de pijn van de herinnering aan het gemaakte werk, of niet.
Ik denk dat het tijd is om je afscheid te voelen...
De roos viel, er is bloed op zijn handen.
De nacht huilde, bewaarde geheimen.
De roos viel, de angst is voorbij.
De doorn die de bloem van afwijzing opende.
De weg tussen ons was misschien te veel,
Een overeenkomst die stopte.
Jouw blik verried die bittere kou,
De leugen of de moed.
In elke ster schuilt een bewaarde herinnering
Van de vergankelijke pijn die de liefde achterlaat...
De roos viel, er is bloed op zijn handen.
De nacht huilde, bewaarde geheimen.
De roos viel, de angst is voorbij.
De doorn die de bloem van afwijzing opende.
Alleen.
De roos viel, er is bloed op zijn handen.
De nacht huilde, bewaarde geheimen.
De roos viel, de angst is voorbij.
De doorn die de bloem van afwijzing opende.