Elogio Del Viento
Dicen que el viento va, dicen que vuelve
Buscando el lado sur de la distancia
Dicen que pasa por el continente
Nombrando al hombre de las madrugadas
Que sabe todo lo que no se dice
Entre la arboladura de las plazas
Pero que se reúne con la gente
Y afina su guitarra en las campanas
El viento es el compadre de los pueblos
Lleva una flor abierta en las entrañas
El viento va de norte y vuelve río
El viento va de río y vuelve oeste
Poliniza la rosa de los vientos
Y es el verdugo verde de la muerte
América Latina, madre nuestra
El viento que se va no es el que vuelve
América del sol, raíz que duele
Cuando sufren olvido mis hermanos
El viento nos padece y compadece
Como si nos hubiera abandonado
Pero él regresa siempre y reconoce
La raíz mineral del olvidado
Y desde el hondo corazón del grito
Libera el día nuevo en las bagualas
El viento capitán no canta solo
Un temporal de pueblos lo acompaña
El viento va de pueblo por la vida
Le amanece muchacho al continente
Escribo al pie del viento, porque el viento
No es el viento que va, sino el que vuelve
América Latina, compañera
El viento es el verdugo de la muerte
Lof van de Wind
Ze zeggen dat de wind gaat, ze zeggen dat hij terugkomt
Zoekt de zuidkant van de afstand
Ze zeggen dat hij over het continent waait
De man van de ochtenden benoemend
Die alles weet wat niet gezegd wordt
Tussen de bomen van de pleinen
Maar die zich met de mensen verenigt
En zijn gitaar stemt op de klokken
De wind is de maat van de dorpen
Draagt een open bloem in zijn ingewanden
De wind gaat van noord en komt terug als een rivier
De wind gaat van rivier en komt terug als westen
Hij bestuift de roos van de winden
En is de groene beul van de dood
Latijns-Amerika, onze moeder
De wind die weggaat is niet degene die terugkomt
Amerika van de zon, wortel die pijn doet
Wanneer mijn broeders vergeten worden
De wind lijdt met ons en heeft medelijden
Alsof hij ons heeft verlaten
Maar hij komt altijd terug en herkent
De minerale wortel van de vergeten
En vanuit het diepe hart van de schreeuw
Bevrijdt hij de nieuwe dag in de bagualas
De wind, kapitein, zingt niet alleen
Een storm van dorpen vergezelt hem
De wind gaat van dorp naar dorp door het leven
De jongen wordt wakker in het continent
Ik schrijf aan de voet van de wind, want de wind
Is niet de wind die gaat, maar degene die terugkomt
Latijns-Amerika, kameraad
De wind is de beul van de dood
Escrita por: Armando Tejada Gomez / Cuchi Leguizamón