La herencia
Tengo una vieja carreta
que cuido con mucho esmero.
La cuido porque es herencia,
herencia de rociero.
Carreta,
que bella palabra.
vieja herencia
que mi padre me dejara
"pa" que yo viniera a verla.
Y en el viejo soberao,
que sólo hay estampas e ella
y flores por "to" los "laos".
Lejos se fue el rociero
al que tan fuerte le canto,
que él me escucha desde el cielo.
Padre, tú ¿por qué me diste
tu traje de carretero,
"pa" los bueyes dos frontiles
un par de botos camperos
y diez medallas de la Virgen?
Entraba en la vieja herencia
dos espuelas y un sombrero
una garrafita vieja
y una estampa del recuerdo
de cada año que iba a verla.
El ejero junto al yugo
lleva a navaja a "grabao"
ser carretero es mi orgullo
como mis antepasados,
y tocar los varales tuyos.
En el silencio me hablaba
de la vieja acantarera
de las esquinas de plata
y de aquella vez primera
que yo de niño me montara.
Carreta,
que bella palabra
vieja herencia
que mi padre me dejara
"pa" que yo viniera a verla.
De Erfenis
Ik heb een oude kar
waar ik heel goed voor zorg.
Ik zorg ervoor omdat het een erfenis is,
erfenis van de rociero.
Kar,
wat een mooi woord.
oude erfenis
waar mijn vader me achterliet
"zodat" ik haar kon komen zien.
En in de oude zolder,
die alleen maar afbeeldingen van haar heeft
en bloemen overal.
Ver weg ging de rociero
aan wie ik zo hard zing,
want hij hoort me vanuit de hemel.
Vader, waarom gaf je me
de kleren van de karrijder,
"voor" de ossen twee hoofdstellen
een paar cowboylaarzen
en tien medailles van de Maagd?
In de oude erfenis
gingen er twee sporen en een hoed in
een oud kannetje
en een afbeelding van de herinnering
van elk jaar dat ik haar ging zien.
De juk met de yoke
heeft een mes gegraveerd
karrijder zijn is mijn trots
zoals mijn voorouders,
en jouw stangen bespelen.
In de stilte sprak ze tegen me
van de oude zangeres
van de zilveren hoeken
en van die eerste keer
dat ik als kind erop klom.
Kar,
wat een mooi woord.
oude erfenis
waar mijn vader me achterliet
"zodat" ik haar kon komen zien.