395px

De Wonderlijke Minnaars

Édith Piaf

Les Amants Merveilleux

Dans la petite rue
La rue déserte et nue
Que sent le ciel mouillé
Le pavé du faubourg
J'ai vu deux amoureux
Qui m'ont tellement émue
Deux amants merveilleux
Émerveillés d'amour
Ils marchaient lentement
Avec les yeux mi-clos
Se tenant par la main
Et sans dire un seul mot
Ils ne m'ont même pas vue
En passant près de moi
Tant leur nuit était belle
Et constellée de joie.
Les amants merveilleux
L'extase dans les yeux
Marchaient comme s'ils portaient en eux
Un trésor fabuleux
Presque miraculeux
Cette immense fortune d'être deux
On sentait leur amour
Bien plus qu'aucun soleil
Qui semblait illuminer le ciel
De voir tant de bonheur
J'en avais presque peur
Je ne croyais pas une chose pareille.
Les amants merveilleux
L'extase dans les yeux
Au plus profond d'eux-mêmes entendaient
Entendaient une musique
La musique pathétique
De leur coeur, de leurs coeurs qui battaient
Oh comme ils s'embrassaient
S'embrassaient dans la rue
La petite rue déserte et nue
Puis ils ont disparu
En marchant lentement
Dans la nuit, effacés par le vent.
Alors tout éperdue
J'ai couru, j'ai couru
Vers ton coeur et vers tes bras tendus
Et contre toi blottie,
Mon amour, j'ai compris
Que nous étions aussi...
Des amants merveilleux...

De Wonderlijke Minnaars

In de kleine straat
De straat verlaten en leeg
Die ruikt naar de natte lucht
De klinkers van de wijk
Ik zag twee geliefden
Die me zo raakten
Twee wonderlijke minnaars
Verwonderd door de liefde
Ze liepen langzaam
Met hun ogen half dicht
Hand in hand
En zonder een enkel woord
Ze zagen me zelfs niet
Toen ze langs me gingen
Zo mooi was hun nacht
En vol vreugde.
De wonderlijke minnaars
De extase in hun ogen
Liepen alsof ze in zich droegen
Een fabuleuze schat
Bijna miraculeus
Die immense rijkdom om samen te zijn
Je voelde hun liefde
Veel meer dan welke zon dan ook
Die leek de lucht te verlichten
Van zoveel geluk
Kreeg ik bijna angst
Ik geloofde niet dat zoiets bestond.
De wonderlijke minnaars
De extase in hun ogen
In het diepste van henzelf hoorden ze
Hoorden ze een muziek
De pathos van hun harten
Die klopten, hun harten
Oh, hoe ze kusten
Kusten in de straat
De kleine straat verlaten en leeg
Toen verdwenen ze
Langzaam wandelend
In de nacht, weggeblazen door de wind.
Dus, helemaal in de war
Heb ik gerend, heb ik gerend
Naar jouw hart en naar jouw open armen
En tegen jou aan gekropen,
Mijn liefde, begreep ik
Dat wij ook waren...
De wonderlijke minnaars...

Escrita por: Robert Gall, Florence Veran