Le rendez-vous
Ils étaient trois au rendez-vous
Qui se regardaient les yeux fous
Ils étaient trois au coin de la rue
Mais l'un n'était pas attendu
Ils étaient trois qui savaient bien
Que l'un d'eux tenait dans sa main
De quoi faire d'un ciel de mai
Un ciel de deuil à tout jamais
Un de trop…
En ce court moment
Où un nouveau roman
D'un autre prend la place
Un de trop…
Qu'un seul bras étendu
Peut laisser étendu
Parmi les gens qui passent
Ils étaient trois au rendez-vous
Qui se regardaient les yeux fous
Ils étaient trois qui savaient bien
Que tout tenait dans une main
"Comme je l'aimais…
Comme elle m'aimait…
Que de belles heures..."
Songeait celui qui venait du passé
"Comme je l'aime…
Et comme elle m'aime…
Cela vaut bien qu'on meure..."
Songeait celui qui l'avait remplacé
Mais elle… Mais elle…
A quoi songeait-elle?
En cet instant où tout peut s'effacer…
Ils étaient trois au rendez-vous
Qui se regardaient les yeux fous
Ils étaient trois au coin de la rue
Mais l'un n'était pas attendu
Et celui-là savait très bien
Que le passé n'y pouvait rien
Que l'avenir est le plus fort
Plus fort que tout et que la mort
Et soudain… le bras s'est baissé
Qui pouvait arrêter
Un amour près de naître
Le bonheur peut encore danser
Et cette vie chanter
Qui pouvait ne plus être…
Ils étaient deux au rendez-vous
Qui s'en allaient heureux et fous
Vers leur soleil sans voir celui
Qui revenait seul dans sa nuit…
De afspraak
Ze waren met z'n drieën op de afspraak
Die elkaar aankeken met gekke ogen
Ze waren met z'n drieën op de hoek van de straat
Maar één was niet verwacht
Ze waren met z'n drieën die goed wisten
Dat één van hen in zijn hand had
Wat van een mei-hemel
Een rouwhemel voor altijd kon maken
Één te veel…
In dit korte moment
Waarin een nieuw verhaal
De plek van een ander innam
Één te veel…
Dat één uitgestoken arm
Kan laten liggen
Tussen de mensen die voorbijgaan
Ze waren met z'n drieën op de afspraak
Die elkaar aankeken met gekke ogen
Ze waren met z'n drieën die goed wisten
Dat alles in één hand lag
"Hoe hield ik van haar…
Hoe hield zij van mij…
Wat een mooie uren..."
Dacht degene die uit het verleden kwam
"Hoe houd ik van haar…
En hoe houdt zij van mij…
Dat is het waard om voor te sterven..."
Dacht degene die haar had vervangen
Maar zij… Maar zij…
Waar dacht zij aan?
In dit moment waarin alles kan vervagen…
Ze waren met z'n drieën op de afspraak
Die elkaar aankeken met gekke ogen
Ze waren met z'n drieën op de hoek van de straat
Maar één was niet verwacht
En die wist heel goed
Dat het verleden er niets aan kon doen
Dat de toekomst sterker is
Sterker dan alles en dan de dood
En plotseling… zakte de arm
Wie kon een liefde die op het punt stond te ontstaan
Stoppen?
Geluk kan nog steeds dansen
En dit leven kan zingen
Wie kon dat niet meer zijn…
Ze waren met z'n tweeën op de afspraak
Die gelukkig en gek weggingen
Naar hun zon zonder de ander te zien
Die alleen in zijn nacht terugkwam…
Escrita por: Francis Lai, René Rouzaud