Mon légionnaire
Il avait de grands yeux très clairs
Où parfois passaient des éclairs
Comme au ciel passent des orages
Il était plein de tatouages
Que j'ai jamais très bien compris
Son cou portait: Pas vu, pas pris
Sur son coeur on lisait: Personne
Sur son bras droit un mot: Raisonne
Je ne sais pas son nom, je ne sais rien de lui
Il m'a aimée toute la nuit
Mon légionnaire!
Et me laissant à mon destin
Il est parti dans le matin
Plein de lumière!
Il était mince il était beau
Il sentait bon le sable chaud
Mon légionnaire!
Il y avait du soleil sur son front
Qui mettait dans ses cheveux blonds
De la lumière!
Bonheur perdu, bonheur enfui
Toujours je pense à cette nuit
Et l'envie de sa peau me ronge
Parfois je pleure et puis je songe
Que lorsqu'il était sur mon coeur
J'aurais dû crier mon bonheur
Mais je n'ai rien osé lui dire
J'avais peur de le voir sourire!
On l'a trouvé dans le désert
Il avait ses beaux yeux ouverts
Dans le ciel passaient des nuages
Il a montré ses tatouages
En souriant et puis il a dit
Montrant son cou: Pas vu, pas pris
Montrant son coeur: Ici personne
Il ne savait pas, je lui pardonne
Je rêvais pourtant que le destin
Me ramènerait un beau matin
Mon légionnaire!
Qu'on s'en irait loin tous les deux
Dans quelque pays merveilleux
Plein de lumière!
Il était mince il était beau
On l'a mis sous le sable chaud
Mon légionnaire!
Il y avait du soleil sur son front
Qui mettait dans ses cheveux blonds
De la lumière!
Mijn legionair
Hij had grote, heldere ogen
Waar soms bliksemflitsen doorheen schoten
Zoals de stormen aan de hemel
Hij was vol met tatoeages
Die ik nooit echt begreep
Op zijn nek stond: Niet gezien, niet gepakt
Op zijn hart las je: Niemand
Op zijn rechterarm een woord: Weergalm
Ik weet zijn naam niet, ik weet niets van hem
Hij heeft me de hele nacht bemind
Mijn legionair!
En me achterlatend aan mijn lot
Is hij vertrokken in de ochtend
Vol van licht!
Hij was slank, hij was mooi
Hij rook naar warm zand
Mijn legionair!
Er was zon op zijn voorhoofd
Die licht in zijn blonde haren bracht
Van het licht!
Verloren geluk, weggevlucht geluk
Altijd denk ik aan die nacht
En de wens naar zijn huid knaagt aan me
Soms huil ik en dan denk ik na
Dat toen hij op mijn hart was
Ik mijn geluk had moeten schreeuwen
Maar ik durfde hem niets te zeggen
Ik was bang om hem te zien glimlachen!
Ze vonden hem in de woestijn
Hij had zijn mooie ogen open
Aan de hemel trokken de wolken voorbij
Hij toonde zijn tatoeages
Met een glimlach en toen zei hij
Wijs zijn nek aan: Niet gezien, niet gepakt
Wijs zijn hart aan: Hier niemand
Hij wist het niet, ik vergeef het hem
Toch droomde ik dat het lot
Me op een mooie ochtend zou terugbrengen
Mijn legionair!
Dat we samen ver weg zouden gaan
Naar een prachtig land
Vol van licht!
Hij was slank, hij was mooi
Ze hebben hem onder het warme zand gelegd
Mijn legionair!
Er was zon op zijn voorhoofd
Die licht in zijn blonde haren bracht
Van het licht!
Escrita por: Marguerite Monnot / Raymond Asso