Garufa
Del barrio la mondiola sos el más rana
Y te llaman garufa por lo bacán;
Tenés más pretensiones que bataclana
Que hubiera hecho suceso con un gotán.
Durante la semana, meta laburo,
Y el sábado a la noche sos un doctor:
Te encajás las polainas y el cuello duro
Y te venís p'al centro de rompedor.
Garufa,
¡Pucha que sos divertido!
Garufa,
Ya sos un caso perdido;
Tu vieja
Dice que sos un bandido
Porque supo que te vieron
La otra noche
En el parque japonés.
Caés a la milonga en cuanto empieza
Y sos para las minas el vareador;
Sos capaz de bailarte la marsellesa,
La marcha a garibaldi y el trovador.
Con un café con leche y una ensaimada
Rematás esa noche de bacanal
Y al volver a tu casa, de madrugada,
Decís: "yo soy un rana fenomenal".
Garufa
Uit de buurt ben jij de grootste schoft
En ze noemen je garufa omdat je zo cool bent;
Je hebt meer ambities dan een cabaretier
Die succes zou hebben met een tango.
Tijdens de week ben je druk aan het werk,
En op zaterdagavond ben je een dokter:
Je trekt je kousen aan en je stropdas strak
En je komt naar het centrum als een echte knaller.
Garufa,
Wat ben je toch een lolbroek!
Garufa,
Je bent al een verloren zaak;
Je moeder
Zegt dat je een schoft bent
Omdat ze hoorde dat ze je zagen
Die andere nacht
In het Japanse park.
Je komt binnen bij de milonga zodra het begint
En je bent voor de dames de grote verleider;
Je kunt de Marseillaise dansen,
De mars van Garibaldi en de troubadour.
Met een koffie met melk en een ensaimada
Sluit je die nacht van feesten af
En als je 's ochtends thuis komt,
Zeg je: "ik ben een fenomenale schoft."
Escrita por: Roberto Fontaina, Víctor Soliño, Juan Antonio Collazo