Nieblas del Riachuelo
Turbio fondeadero donde van a recalar
Barcos que en el muelle para siempre han de quedar
Sombras que se alargan en la noche del dolor
Náufragos del mundo que han perdido el corazón
Puentes y cordajes donde el viento viene a aullar
Barcos carboneros que jamás han de zarpar
Torvo cementerio de las naves que al morir
Sueñan sin embargo que hacia el mar han de partir
¡Niebla del riachuelo!
Amarrado al recuerdo
Yo sigo esperando
¡Niebla del riachuelo!
De ese amor, para siempre
Me vas alejando
Nunca más volvió
Nunca más la vi
Nunca más su voz nombró mi nombre junto a mí
Esa misma voz que dijo: ¡adiós!
Sueña, marinero, con tu viejo bergantín
Bebe tus nostalgias en el sordo cafetín
Llueve sobre el puerto, mientras tanto mi canción
Llueve lentamente sobre tu desolación
Anclas que ya nunca, nunca más, han de levar
Bordas de lanchones sin amarras que soltar
Triste caravana sin destino ni ilusión
Como un barco preso en la botella del figón
Mist van de Beek
Troebel ankerpunt waar ze zullen aanmeren
Schepen die in de haven voor altijd zullen blijven
Schaduwen die zich uitstrekken in de nacht van de pijn
Zinkelingen van de wereld die hun hart hebben verloren
Bruggen en touwen waar de wind komt huilen
Kolenboten die nooit zullen uitvaren
Somber kerkhof van de schepen die sterven
Dromen echter dat ze naar de zee zullen vertrekken
Mist van de beek!
Vastgeketend aan de herinnering
Blijf ik wachten
Mist van de beek!
Van die liefde, voor altijd
Ver weg van mij
Nooit meer teruggekomen
Nooit meer zag ik haar
Nooit meer noemde haar stem mijn naam naast mij
Diezelfde stem die zei: vaarwel!
Droom, zeeman, van je oude schoener
Drink je nostalgieën in het doffe café
Het regent op de haven, ondertussen mijn lied
Regent langzaam over jouw wanhoop
Ankers die nooit, nooit meer, zullen worden opgehaald
Randen van boten zonder touwen om los te laten
Treurige karavaan zonder bestemming of hoop
Als een schip gevangen in de fles van de kroeg
Escrita por: Juan Carlos Cobian / Enrique Cadícamo