Umilmente Ti Chiedo Perdono
Vedo,
vedo che piangi e guardi,
forse ricordi che un giorno
ti ho promesso cose più belle.
Umilmente ti chiedo perdono
se ora il mondo è diverso dal mondo
che sognavi bambina, abbracciando
le ginocchia al tuo caro papà.
Umilmente ti chiedo perdono
se le fiabe che oggi tu vivi
non finiscono come le mie,
con un principe azzurro per te.
No, non piangere bimba, ti prego,
se nel cielo ci sono le nubi,
se la vita ha un sorriso volgare,
se papà più non gioca con te.
Umilmente ti chiedo perdono
se le stelle non sono d'argento,
se ti ho solo parlato d'amore,
se ti ho solo parlato di fate
e parlando scordai la realtà.
No, non piangere bimba, ti prego,
se nel cielo ci sono le nubi,
se la vita ha un sorriso volgare,
se papà più non gioca con te.
Umilmente ti chiedo perdono
se le stelle non sono d'argento,
se ti ho solo parlato d'amore,
se ti ho solo parlato di fate
e parlando scordai la realtà.
Bescheiden Vraag Ik Je Om Vergiffenis
Ik zie,
ik zie dat je huilt en kijkt,
misschien herinner je je dat op een dag
ik je mooiere dingen beloofde.
Bescheiden vraag ik je om vergiffenis
als de wereld nu anders is dan de wereld
waarvan je droomde als kind, terwijl je
je knieën omhelsde bij je lieve papa.
Bescheiden vraag ik je om vergiffenis
als de sprookjes die je nu leeft
niet eindigen zoals de mijne,
met een prins op het witte paard voor jou.
Nee, huil niet, meisje, alsjeblieft,
als er wolken aan de hemel zijn,
als het leven een vulgaire glimlach heeft,
als papa niet meer met je speelt.
Bescheiden vraag ik je om vergiffenis
als de sterren niet van zilver zijn,
als ik je alleen over liefde heb verteld,
als ik je alleen over feeën heb verteld
en terwijl ik sprak vergat ik de realiteit.
Nee, huil niet, meisje, alsjeblieft,
als er wolken aan de hemel zijn,
als het leven een vulgaire glimlach heeft,
als papa niet meer met je speelt.
Bescheiden vraag ik je om vergiffenis
als de sterren niet van zilver zijn,
als ik je alleen over liefde heb verteld,
als ik je alleen over feeën heb verteld
en terwijl ik sprak vergat ik de realiteit.
Escrita por: Vegoich, Giangrano, Sancasciano