395px

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio sazonado con pizcas de locura

Edu Krieger

Deus Conserve Pra Sempre Meu Bom Senso Temperado a Pitadas de Loucuras

Eu respeito a crendice dos ateus
E a descrença que mora nos beatos
O atrativo daqueles que são chatos
E o modesto que as vezes se acha Deus

Reconheço o valor dos versos meus
E a sujeira que habita a mente pura
A pureza que mora na mistura
E a discórdia que mora no consenso

Deus conserve pra sempre meu bom senso
temperado a pitadas de loucuras

Eu respeito as hipócritas verdades
E o valor natural dos imperfeitos
Pois somente através dos seus defeitos
Poderão destacar as qualidades

Reconheço o valor das falsidades
E a mentira que mora em cada jura
Tanta lágrima mole em cara dura
Que eu já nem ofereço mais meu lenço

Deus conserve pra sempre meu bom senso
temperado a pitadas de loucuras

Eu respeito o lamento dos contentes
E a alegria que mora em todo pranto
O pecado que mora em cada santo
E o temor que apavora os mais valentes

Reconheço a moral dos indecentes
E o sabor palatável da amargura
O azedume que mora na doçura
E a fumaça que limpa pelo incenso

Deus conserve pra sempre meu bom senso
temperado a pitadas de loucuras

Eu respeito a breguice do elegante
E a desordem na mente do analista
O desanimo mora no otimista
E a inocência namora o meliante

Reconheço a modéstia do arrogante
E o maestro que odeia partitura
O erudito que foge da leitura
E o aluno que adora ser suspenso

Deus conserve pra sempre meu bom senso
temperado a pitadas de loucuras

Eu respeito a vontade do capacho
E o sucesso de todo o fracassado
A macheza do homem delicado
E a porção delicada do homem macho

Reconheço a elegância do esculacho
E o poder criador da criatura
A coragem que mora na paúra
E o valor da derrota quando venço

Deus conserve pra sempre meu bom senso
temperado a pitadas de loucuras

Eu respeito a esperteza que há no tolo
E a tolice que mora em cada sábio
O mau jeito que mora no mais hábil
Jubileu celebrado em cada bolo

Reconheço a desculpa para o tolo
E o valor nutritivo da gordura
A doença saudável que nos cura
E a paixão que parece amor intenso

Deus conserve pra sempre meu bom senso
temperado a pitadas de loucuras

Eu respeito a doideira do careta
Lucidez que se mostra no maluco
A memória que mora no caduco
E o fantasma que mora na gaveta

Reconheço o caráter da mutreta
E a beleza que mora na feiura
Pilantragem que mora na lisura
E a pressão 10 por 8 do hipertenso

Deus conserve pra sempre meu bom senso
temperado a pitadas de loucuras

Eu respeito o sorriso do sisudo
E a tristeza que mora na risada
Quem é tudo mas diz que não é nada
Quem é nada mas diz que sabe tudo

Reconheço a grandeza do miúdo
E a umidade que mora na secura
Noite em claro que ofusca noite escura
E a incerteza que mora no que eu penso

Deus conserve pra sempre meu bom senso
temperado a pitadas de loucuras

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio sazonado con pizcas de locura

Respeto la superstición de los ateos
Y la incredulidad que habita en los devotos
El atractivo de aquellos que son aburridos
Y la modestia que a veces se cree Dios

Reconozco el valor de mis versos
Y la suciedad que habita en la mente pura
La pureza que habita en la mezcla
Y la discordia que habita en el consenso

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio
sazonado con pizcas de locura

Respeto las hipócritas verdades
Y el valor natural de los imperfectos
Pues solo a través de sus defectos
Podrán resaltar las cualidades

Reconozco el valor de las falsedades
Y la mentira que habita en cada juramento
Tantas lágrimas fáciles en cara dura
Que ya ni ofrezco más mi pañuelo

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio
sazonado con pizcas de locura

Respeto el lamento de los contentos
Y la alegría que habita en todo llanto
El pecado que habita en cada santo
Y el temor que aterra a los más valientes

Reconozco la moral de los indecentes
Y el sabor palatable de la amargura
La acidez que habita en la dulzura
Y el humo que limpia por el incienso

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio
sazonado con pizcas de locura

Respeto la cursilería del elegante
Y el desorden en la mente del analista
El desánimo habita en el optimista
Y la inocencia coquetea con el delincuente

Reconozco la modestia del arrogante
Y el director de orquesta que odia la partitura
El erudito que huye de la lectura
Y el alumno que adora ser suspendido

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio
sazonado con pizcas de locura

Respeto la voluntad del felpudo
Y el éxito de todo fracasado
La hombría del hombre delicado
Y la porción delicada del hombre macho

Reconozco la elegancia del desprecio
Y el poder creador de la criatura
El coraje que habita en el miedo
Y el valor de la derrota cuando triunfo

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio
sazonado con pizcas de locura

Respeto la astucia que hay en el tonto
Y la tontería que habita en cada sabio
La torpeza que habita en el más hábil
Júbilo celebrado en cada pastel

Reconozco la excusa para el tonto
Y el valor nutritivo de la grasa
La enfermedad saludable que nos cura
Y la pasión que parece amor intenso

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio
sazonado con pizcas de locura

Respeto la locura del cuadriculado
Lucidez que se muestra en el loco
La memoria que habita en el anciano
Y el fantasma que habita en el cajón

Reconozco el carácter del engaño
Y la belleza que habita en la fealdad
La picardía que habita en la honestidad
Y la presión 10 por 8 del hipertenso

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio
sazonado con pizcas de locura

Respeto la sonrisa del serio
Y la tristeza que habita en la risa
Quien lo es todo pero dice que no es nada
Quien es nada pero dice que sabe todo

Reconozco la grandeza del pequeño
Y la humedad que habita en la sequedad
Noche en vela que eclipsa la noche oscura
Y la incertidumbre que habita en lo que pienso

Que Dios conserve para siempre mi buen juicio
sazonado con pizcas de locura

Escrita por: Edu Krieger