Cabocla Tereza
Lá no alto da montanha
Numa casinha estranha
Toda feita de sapê
Parei numa noite à cavalo
Pra mór de dois estalos
Que ouvi lá dentro bater
Apeei com muito jeito
Ouvi um gemido perfeito
E uma voz cheia de dor
Vancê, Tereza, descansa
Jurei de fazer a vingança
Pra morte do meu amor
Pela réstia da janela
Por uma luzinha amarela
De um lampião quase apagando
Vi uma cabocla no chão
E um cabra tinha na mão
Uma arma alumiando
Virei meu cavalo a galope
Risquei de espora e chicote
Sangrei a anca do tar
Desci a montanha abaixo
Galopando meu macho
O seu doutor foi chamar
Vortemo lá pra montanha
Naquela casinha estranha
Eu e mais seu doutor
Topemo o cabra assustado
Que chamando nóis prum lado
E a sua história contou
Há tempo eu fiz um ranchinho
Pra minha cabocla morar
Pois era alí nosso ninho
Bem longe deste lugar
No arto lá da montanha
Perto da luz do luar
Vivi um ano feliz
Sem nunca isso esperar
E muito tempo passou
Pensando em ser tão feliz
Mas a Tereza, doutor
Felicidade não quis
O meu sonho nesse oiá
Paguei caro o meu amor
Pra mór de outro caboclo
Meu rancho ela abandonou
Senti meu sangue fervê
Jurei a Tereza matar
O meu alazão arriei
E ela eu foi percurar
Agora já me vinguei
É esse o fim de um amor
Essa cabocla eu matei
É a minha história, doutor
Cabocla Tereza
Daar op de top van de berg
In een vreemd huisje
Helemaal van riet
Stopte ik op een nacht te paard
Voor meer dan twee knallen
Die ik daarbinnen hoorde
Ik stapte voorzichtig af
Hoorde een perfecte zucht
En een stem vol pijn
Jij, Tereza, rust maar
Ik zwoer wraak te nemen
Voor de dood van mijn liefde
Door de spleet van het raam
Door een klein geel lichtje
Van een bijna doof lampion
Zag ik een cabocla op de grond
En een kerel had in zijn hand
Een wapen dat licht gaf
Draaide mijn paard in galop
Schoot met sporen en zweep
Bloedde de flank van de tar
Daalde de berg af
Galopperend met mijn hengst
Om de dokter te roepen
We gingen terug naar de berg
Naar dat vreemde huisje
Ik en de dokter van jou
We troffen de kerel geschrokken
Die ons naar één kant riep
En zijn verhaal vertelde
Een tijd geleden bouwde ik een hut
Voor mijn cabocla om te wonen
Want daar was ons nest
Ver weg van deze plek
In de hoogte van de berg
Dichtbij het licht van de maan
Leefde ik een jaar gelukkig
Zonder dit ooit te verwachten
En er ging veel tijd voorbij
Denkend aan zo gelukkig zijn
Maar Tereza, dokter
Wilde geen geluk
Mijn droom in deze ogen
Betaalde ik duur voor mijn liefde
Voor een andere caboclo
Verliet ze mijn hut
Voelde mijn bloed koken
Zwoer Tereza te doden
Mijn schimmel zette ik neer
En ik ging haar zoeken
Nu heb ik me gewroken
Dit is het einde van een liefde
Deze cabocla heb ik gedood
Dit is mijn verhaal, dokter.