Los Momentos
Tu silueta va caminando
Con el alma triste y dormida
Ya la aurora no es nada nuevo
Pa' tus ojos grandes y pa' tu frente
Ya el cielo y sus estrellas
Se quedaron mudos, lejanos y muertos
Pa' tu mente ajena
Nos hablaron una vez cuando niños
Cuando la vida se muestra entera
Que el futuro, que cuando grandes
Ahí murieron ya los momentos
Sembraron así su semilla
Y tuvimos miedo, temblamos
Y en ésto se nos fue la vida
Cada uno aferrado a sus dioses
Productos de toda una historia
Los modelan y los destruyen
Y según eso ordenan sus vidas
En la frente les ponen monedas
En sus largas manos les cuelgan
Candados, letreros y rejas
De Momenten
Jouw silhouet loopt verder
Met de ziel zo treurig en moe
De dageraad is niets nieuws meer
Voor jouw grote ogen en jouw voorhoofd
De lucht en zijn sterren
Zijn stil, ver weg en dood
Voor jouw vreemde geest
Ze spraken ooit met ons toen we kinderen waren
Toen het leven zich volledig toonde
Dat de toekomst, dat als we groot zijn
Daar stierven al die momenten
Zij zaaiden zo hun zaad
En we waren bang, we trilden
En zo ging ons leven voorbij
Iedereen vastgeklampt aan zijn goden
Producten van een heel verhaal
Ze vormen en vernietigen ze
En zo ordenen ze hun levens
Op hun voorhoofd leggen ze munten
Aan hun lange handen hangen ze
Sloten, borden en hekken
Escrita por: Eduardo Gatti