395px

Canción

Eidsvag Bjorn

Songen

Ingen visste kor songen kom ifr,
men me syns me eingong hadde hrt han fr
Den fylte oss med uro, med varme og lengt
og trong te' leita, undras og spr
Songen lot seg slett ikkje fanga
Me prvde, men den glapp for oss gong itte gong
Det va som om me blei funne og fengsla
Det va ein forunderleg gripande song
Songen va av og te plagsom og vond
D bygde me rundt oss ein festning av stein
S fekk den oss brtt te synga og dansa,
stemde te hgtid med fjrlette bein
D dansa me inn i kong Salomons slott
og blei varme av vin og visdoms ord
Og me leika oss lngt ut te gjetarens bl
og song salmer med David i fleirstemt kor
Den frte oss og inn i smerten og sorgen
te den misbrukte ungen og den srgande mor
Te skjgens lengt og te drankarens savn,
og den dreiv oss i avmaktens drepande spor
Og den jaga oss inn te vrt innerste rom
der ikkje eingong englar tr vr
Me svetta i redsel og banna i trass,
men endte i grt og byde kner
Men songen den lfta oss og fylte oss med mot
te leva med himlen p grunnfjell og jord
Og aldri va songen s sterk og s klr
som i stille mltid rundt Mesterens bord
S syng oss d inn i smerten og gleda,
syng oss te bords med venner og vin
Syng oss te nde - te kjrleik og elskov
Te slutt - syng oss inn i songen din

Canción

Nadie sabía de dónde venía la canción,
pero sentimos que la habíamos escuchado antes.
Nos llenó de inquietud, calor y anhelo,
y la necesidad de buscar, preguntarnos y preguntar.
La canción simplemente no se dejaba atrapar,
lo intentamos, pero se nos escapaba una y otra vez.
Parecía que nos encontraba y nos cautivaba,
fue una canción sorprendentemente conmovedora.
La canción a veces era molesta y dolorosa,
construimos a nuestro alrededor una fortaleza de piedra.
Luego nos hizo cantar y bailar de repente,
sintonizando con solemnidad con pies ligeros.
Bailamos hasta el palacio del rey Salomón,
y nos calentamos con vino y palabras de sabiduría.
Y nos aventuramos hasta el campo del pastor,
cantando salmos con David en coro.
Nos llevó a la tristeza y al dolor,
al niño abusado y a la madre afligida.
Al anhelo del pecador y a la añoranza del bebedor,
y nos llevó por senderos de impotencia.
Y nos persiguió hasta nuestro lugar más íntimo,
donde ni siquiera los ángeles se atreven a ir.
Sudamos de miedo y maldecimos con obstinación,
pero terminamos llorando de rodillas.
Pero la canción nos levantó y nos llenó de valor,
para vivir con el cielo en la tierra firme.
Y nunca la canción fue tan fuerte y clara,
como en silenciosas comidas alrededor de la mesa del Maestro.
Así que cántanos en la tristeza y la alegría,
cántanos en la mesa con amigos y vino.
Cántanos hasta el final - al amor y la pasión,
Finalmente - cántanos en tu canción

Escrita por: