Lívstræðrir
Tóri runnu tár á kinn, harðnar Sigmunds sinni:
“Grátum ikki frændi mín, vær goymum væl i minni!”
Spjótið gleið í miðju inn, stál í indrum lendi,
Brestir gjørdi eitt avreksbragd, hann banasár sær kendi.
Lifestriders
Tears ran down Tóri's cheek, Sigmund's heart grew cold:
"Don't cry, my cousin, we'll keep the memories bold!"
The spear pierced deep within, steel in the flesh it found,
Brestir made a legendary strike, he felt the fatal wound.