Verð Mín
Fríða náttin er ein eimur
Stjørnugrús, nú vaknar heimur
Nakin standi eg
Eina her
Maður vakur men so styggur
Nærkast varisliga, hyggur
Taradimt er hár
Tinnuhúð
Verð mín
Verð mín
Verð mín, Verð mín
Undan fert tú eftir hæli
Bangin, stundar eftir sælu
Tøld eg fylgi tær
Verð hjá mær
Nærkast hav og himmalrendur
Kveiktar skelva tínar hendur
Til tín komi inn
Nem við meg
Verð mín
Verð mín
Verð mín, Verð mín
Skrínið læsti, lykil fjaldi
Signaði ímóti galdri
Maður er mítt hav
Nátt er av
Tokkabundin hann meg fevnir
Nevnir meg ein eydnulut
Farin eru øll
Einsamøll
Verð mín
Verð mín
Verð mín, Verð mín
Mín ham mítt hylki
Eg sakni tað ikki
Ein ham eitt hylki
Eg gloymi tað ikki
Sei mein
Schöne Nacht, sie ist ein Hauch
Sternenstaub, jetzt erwacht die Welt
Nackt stehe ich
Hier allein
Der Mensch wacht, so hässlich
Nähert sich vorsichtig, schaut
Dunkelheit ist hoch
Zarte Haut
Sei mein
Sei mein
Sei mein, sei mein
Du fliehst nach Schutz
Ängstlich, sehnst nach Glück
Zählte ich, folge dir
Bleib bei mir
Nähert sich Meer und Himmel klar
Zitternd, deine Hände sind bereit
Zu dir komme ich
Nimm mich mit
Sei mein
Sei mein
Sei mein, sei mein
Die Truhe verschlossen, der Schlüssel verborgen
Gegensätzlich zum Zauber
Der Mensch ist mein Meer
Die Nacht ist vorbei
Fesselt mich, er umarmt mich
Nennt mich ein Glücksfall
Alle sind gegangen
Einsam allein
Sei mein
Sei mein
Sei mein, sei mein
Mein Körper, mein Hülle
Ich vermisse es nicht
Ein Körper, eine Hülle
Ich vergesse es nicht