Duelo
Ojalá la tristeza se fuera al despertar
Se deshiciera con la vigilia
Pero se empecina en quedarse pegada
A las cosas y las casas y los gestos
Porque, los viejos, lloramos lo que de niño no pudimos lamentar
Nos prohibieron llorar, y ahora nos despertamos con los ojos arenosos
Y el alma por el suelo de tanto llorar, en sueños, el duelo que no supimos guardar
El hambre de dolor parecía una estampa fácil de cargar
Pero siempre fue una trampa
Aguantar parecía superior
Nos jugamos la vida creyéndonos los más fuertes
Pero nos demostró la muerte que no hay carga más pesada
Que la que creemos que somos capaces de cargar
Que débil no es el que llora sus muertos, sino el que no sabe llorar
Por ti y por mí
[?] déjalo ir
[?] por ti y por mí
[?]
Tengo un perro, se llama Duelo
Lo encierro porque no quiero que lo vean
Pa' que no ladre, lo consuelo
Cuando no hay mucho, come desechos
Le hice un rancho bonito, pero duerme en el techo
O en mi pecho
Se revuelca, me aplasta, se rasca, da vueltas
Siempre tiene hambre, se ha vuelto un peso
No puedo cargarlo solo y nadie me ayuda con eso
Nunca lo dejo llorar
Todos dicen que es peligroso que lo deje escapar
Respondo que no tengo nada más
Desde niño, como mi sombra fiel, siempre va detrás
Hoy desperté, y no está
No sé cómo se busca, no sé dónde encontrar
Ahora, solo me visita en sueños
Ya no soy su dueño
La vida es un tormento si no hay duelo
Por ti y por mí
[?] déjalo ir
[?] por ti y por mí
[?]
Fin
Rouw
Ik hoop dat het verdriet verdwijnt bij het ontwaken
Dat het oplost met de waakzaamheid
Maar het blijft hardnekkig plakken
Aan de dingen, de huizen en de gebaren
Want, de ouderen, we huilen om wat we als kind niet konden betreuren
We mochten niet huilen, en nu worden we wakker met zand in onze ogen
En de ziel op de grond van het zoveel huilen, in dromen, de rouw die we niet wisten te bewaren
De honger naar pijn leek een gemakkelijke last om te dragen
Maar het was altijd een valstrik
Volhouden leek beter
We zetten ons leven op het spel, denkend dat we de sterksten waren
Maar de dood heeft ons laten zien dat er geen zwaardere last is
Dan die we denken te kunnen dragen
Dat zwak niet degene is die om zijn doden huilt, maar degene die niet weet te huilen
Voor jou en voor mij
[?] laat het los
[?] voor jou en voor mij
[?]
Ik heb een hond, hij heet Rouw
Ik sluit hem op omdat ik niet wil dat ze hem zien
Om te voorkomen dat hij blaft, troost ik hem
Als er niet veel is, eet hij afval
Ik heb een mooi huisje voor hem gemaakt, maar hij slaapt op het dak
Of op mijn borst
Hij draait zich om, drukt me plat, krabt, draait rond
Hij heeft altijd honger, hij is een last geworden
Ik kan het niet alleen dragen en niemand helpt me daarbij
Ik laat hem nooit huilen
Iedereen zegt dat het gevaarlijk is om hem te laten ontsnappen
Ik antwoord dat ik niets meer heb
Sinds ik een kind was, gaat hij altijd trouw achter me aan
Vandaag werd ik wakker, en hij is er niet
Ik weet niet hoe ik hem moet zoeken, ik weet niet waar ik hem kan vinden
Nu komt hij alleen nog in dromen
Ik ben niet meer zijn eigenaar
Het leven is een kwelling als er geen rouw is
Voor jou en voor mij
[?] laat het los
[?] voor jou en voor mij
[?]
Einde