AnDaLuCiA
Ayer tuve un sueño no quise despertar
me vi en un patio cualquiera,
con balcones con calicha y escaleras quebraja
de barandas cubiertas de enredaderas,
los portones de madera y un olor a humedad,
una mujer vieja sentada en una mecedora,
que apenas balancea una mesa,
una sillita de nea unos años de guerra y alegría,
un naranjo en el centro
y el sentir de Andalucía, Andalucía.
Tierra de grandes poetas
pero a ver quien me discute
que siendo andaluz nunca ha escrito una letra,
quien no se ha impregnao de sal
si entre montes, campo y mares tenemos pa regalar.
En un parque solitario con la luna por testigo
sueñan dos enamoraos,
golondrinas que anidan el tejao
una fuente donde se llenan los barros
caballo, guitarra vino y carro
el sentir de Andalucía, Andalucía.
Vente conmigo a vivir
tengo una choza en un río llena de rosas y jazmín
AnDaLuCiA
Gisteren had ik een droom, ik wilde niet ontwaken
ik zag mezelf in een willekeurige binnenplaats,
met balkons vol grind en gebroken trappen
van leuningen bedekt met klimop,
de houten poorten en een geur van vocht,
een oude vrouw zat in een schommelstoel,
die nauwelijks een tafel wiegt,
een klein stoeltje van riet, een paar jaar van oorlog en vreugde,
een sinaasappelboom in het midden
en het gevoel van Andalusië, Andalusië.
Land van grote dichters
maar wie kan me tegenspreken
dat, als je Andalusisch bent, je nooit een letter hebt geschreven,
wie heeft zich niet doordrenkt met zout
als we tussen bergen, velden en zeeën hebben om te geven.
In een eenzaam park met de maan als getuige
dromen twee verliefden,
zwaluwen die in de dakgoot nestelen
een fontein waar de modder zich verzamelt
paard, gitaar, wijn en wagen
en het gevoel van Andalusië, Andalusië.
Kom met me mee om te leven
ik heb een hut aan een rivier vol rozen en jasmijn.