Yo Ya No Creo En El Amor
Y yo te regale una flor
Y no y no
Pa conquistarte el corazón
Tan solamente pa que vieras y compararas su belleza
Con tu cara o tu piel con su color
Pero que mala suerte
Dios mio que mala suerte
Que cuando la cogiste se marchito
Y no era una flor cualquiera
Era del jardín de mi corazón
Mi sueño era ponértela en el pelo mientras tu me discutías
Por ponerla en un jarrón
Pero que mala suerte
Dios mio que mala suerte
Que cuando la cogiste se marchito
Por tu hipocresía acabaste por los suelos
Como caen los castillos
Acabaste con mi amor
El mismo que fraguamos cuando éramos solo niños
Yo ya no creo en el amor
Tampoco pienso yo en tus besos. Solo creo en el rencor
Y estos pensamientos
No sé adónde llevarán mis penas y mis tormentos
Sólo quiero estar solo con mi guitarra y mi canción
Tan solamente voy pidiendo una tierra, una pala y un boquete
Pa enterrar mi corazón
Y ponerle en letras grandes
Y ponerle en letras grandes
Aquí a muerto nuestra ilusión!
Porque? Dime porque me haces sentir que no soy nada
Porque me estás hiriendo siempre con tus palabras
Porque a cada fallo esa mirada
Porque de un granito, primita mía, haces una montaña
Porque no me das la paz y me das la guerra
Porque dijiste si, si tu sabes primita que en la iglesia
Se jura para siempre un matrimonio
Yo ya no creo en el amor
Tampoco pienso yo en tus besos
Sólo creo en el rencor
Quiéreme, quiéreme, quiéreme
Y de tu boca no salga que tu nunca me has querido
Tarratrán, tarratrán, tarratrán
Que si te veo por las calles me vuelvo loco perdío
Quiéreme, quiéreme, quiéreme
Que debería ser un océano y solo soy un río
Ik Geloof Niet Meer In De Liefde
En ik gaf je een bloem
En nee, en nee
Om je hart te veroveren
Slechts om te laten zien en te vergelijken met je schoonheid
Met je gezicht of je huid met zijn kleur
Maar wat een pech
Mijn God, wat een pech
Dat toen je hem pakte, hij verwelkte
En het was geen gewone bloem
Het was uit de tuin van mijn hart
Mijn droom was om hem in je haar te steken terwijl je me tegensprak
Omdat ik hem in een vaas wilde zetten
Maar wat een pech
Mijn God, wat een pech
Dat toen je hem pakte, hij verwelkte
Door je hypocrisie viel je ten onder
Zoals kastelen instorten
Je maakte een einde aan mijn liefde
Diezelfde liefde die we smeedden toen we nog kinderen waren
Ik geloof niet meer in de liefde
Denk ook niet aan je kussen. Ik geloof alleen in wrok
En deze gedachten
Weet niet waar ze mijn verdriet en mijn kwellingen naartoe zullen brengen
Ik wil alleen zijn met mijn gitaar en mijn lied
Ik vraag alleen om een stuk grond, een schep en een gat
Om mijn hart te begraven
En het in grote letters te zetten
En het in grote letters te zetten
Hier is onze illusie gestorven!
Waarom? Zeg me waarom je me laat voelen dat ik niets ben
Waarom verwond je me altijd met je woorden
Waarom die blik bij elke fout
Waarom maak je van een korrel, mijn lieve, een berg
Waarom geef je me geen vrede en geef je me oorlog
Waarom zei je ja, ja je weet dat in de kerk
Je voor altijd een huwelijk belooft
Ik geloof niet meer in de liefde
Denk ook niet aan je kussen
Ik geloof alleen in wrok
Hou van me, hou van me, hou van me
En laat je mond niet zeggen dat je me nooit hebt gewild
Tarratrán, tarratrán, tarratrán
Want als ik je op straat zie, word ik gek en verloren
Hou van me, hou van me, hou van me
Dat zou een oceaan moeten zijn en ik ben slechts een rivier