El Licenciao
Me licencié, para ser capitán de barcos hundio's
Viví con lo mundano de tus besos podríos
Viví con lo poquito que me daba el olvido
Me licencié en la asignatura que suspende cupido
Amaste una batalla sin amar al vencido
Y el paso de mi pena convenció tu vestido
Viví con lo poquito que me daba el olvido
Y si algún día merece la pena mirarte a la cara
Sabré que el odio ha saciao' mi mente y mi soledad
Me licencié, me vi naufragando por bares y esquinas, trate mis desengaños con noches de morfina, las penas con dos hielos me supieron divinas
Me licencié, me hice un erudito en los dolores del alma, vi por mis tempestades cómo vive la calma después que tus andares solo fueran ruido
Viví con lo poquito que me daba el olvido
Y ahora que lo bueno y lo malo no tienen balanza, (y ahora simplemente ahora)
Y ahora que la nana de insomnio me invita a soñar
Y ahora que confío plenamente en la desconfianza
Y ahora que no soy verde Junco que me dejó doblar
Salga el Sol por donde quiera
Así termino la cosa
Con borrón y cuenta nueva
Y a otra cosa mariposa
Salga el Sol por donde quiera
Y así termino la cosa
Con borrón y cuenta nueva
Y a otra cosa mariposa
Me licencié, me vi naufragando por bares y esquinas, trate mis desengaños con noches de morfina, las penas con dos hielos me supieron divinas
Me licencié, me hice un erudito en los dolores del alma, vi por mis tempestades cómo vive la calma después que tus andares solo fueran ruido
Viví con lo poquito que me daba el olvido
Todo tiene fecha de caducidad
Me ha quedado clara que nada es eterno
Que ha llegado el momento que está realidad
Se hace más creíble que este puto cuento
Pero el olvido
Pero el olvido
A mí me lleva indiferente como el agua de los
Ríos
Me licencié, me vi naufragando por bares y esquinas, trate mis desengaños con noches de morfina, las penas con dos hielos me supieron divinas
Me licencié, me hice un erudito en los dolores del alma, vi por mis tempestades cómo vive la calma después que tus andares solo fueran ruido
Viví con lo poquito que me daba el olvido
Salga el Sol por donde quiera
Así termino la cosa
Con borrón y cuenta nueva
Y a otra cosa mariposa
Pero el olvido
Pero el olvido
A mí me lleva indiferente como el agua de los
Ríos
Pero el olvido
Pero el olvido
Me está llevando indiferente como el agua de los Ríos
De Licentiehouder
Ik ben afgestudeerd, om kapitein te zijn van gezonken schepen
Ik leefde met het wereldse van jouw bedorven kussen
Ik leefde met het weinige dat de vergetelheid me gaf
Ik ben afgestudeerd in het vak dat Cupido laat zakken
Je hield van een strijd zonder de overwonnene te beminnen
En de stap van mijn verdriet overtuigde jouw jurk
Ik leefde met het weinige dat de vergetelheid me gaf
En als het ooit de moeite waard is om je in de ogen te kijken
Zal ik weten dat de haat mijn geest en mijn eenzaamheid heeft leeggezogen
Ik ben afgestudeerd, ik zag mezelf vergaan in cafés en op hoeken, ik behandelde mijn teleurstellingen met nachten van morfine, de pijn met twee ijsblokjes smaakte goddelijk
Ik ben afgestudeerd, ik werd een geleerde in de pijnen van de ziel, ik zag door mijn stormen hoe de rust leeft na jouw stappen die alleen maar geluid waren
Ik leefde met het weinige dat de vergetelheid me gaf
En nu het goede en het slechte geen balans hebben, (en nu gewoon nu)
En nu de slaapliedjes van slapeloosheid me uitnodigen om te dromen
En nu ik volledig vertrouw op wantrouwen
En nu ik geen groene riet ben dat me liet buigen
Laat de zon schijnen waar hij wil
Zo eindig ik de zaak
Met een schone lei
En naar iets anders, vlinder
Laat de zon schijnen waar hij wil
En zo eindig ik de zaak
Met een schone lei
En naar iets anders, vlinder
Ik ben afgestudeerd, ik zag mezelf vergaan in cafés en op hoeken, ik behandelde mijn teleurstellingen met nachten van morfine, de pijn met twee ijsblokjes smaakte goddelijk
Ik ben afgestudeerd, ik werd een geleerde in de pijnen van de ziel, ik zag door mijn stormen hoe de rust leeft na jouw stappen die alleen maar geluid waren
Ik leefde met het weinige dat de vergetelheid me gaf
Alles heeft een vervaldatum
Het is me duidelijk geworden dat niets eeuwig is
Dat het moment is gekomen dat deze realiteit
Geloofwaardiger wordt dan dit verdomde verhaal
Maar de vergetelheid
Maar de vergetelheid
Het laat me onverschillig zoals het water van de
Rivieren
Ik ben afgestudeerd, ik zag mezelf vergaan in cafés en op hoeken, ik behandelde mijn teleurstellingen met nachten van morfine, de pijn met twee ijsblokjes smaakte goddelijk
Ik ben afgestudeerd, ik werd een geleerde in de pijnen van de ziel, ik zag door mijn stormen hoe de rust leeft na jouw stappen die alleen maar geluid waren
Ik leefde met het weinige dat de vergetelheid me gaf
Laat de zon schijnen waar hij wil
Zo eindig ik de zaak
Met een schone lei
En naar iets anders, vlinder
Maar de vergetelheid
Maar de vergetelheid
Het laat me onverschillig zoals het water van de
Rivieren
Maar de vergetelheid
Maar de vergetelheid
Het neemt me onverschillig mee zoals het water van de Rivieren