Vallenato
Mujer que naciste en mi pueblo cerquita al río frente a la sierra
Por ti que el mar se me hizo cielo sobre tu sombra Villanuevera
Por ti que guardas de la infancia esa fragancia, esa ternura
Por ti que lloras en silencio las penas mías y no las tuyas
Hoy te voy a dedicar la fuente natural de un pueblo en mi poema
Y te voy a adivinar las noches que al partir te hablaban de mi ausencia
Sé que en todo hay un lugar dispuesto a reflejar tus lágrimas y penas
Luego entonces callaré porque eres con razón más noble que sincera
Yo sé que nada tengo ya tan solo tu sufrir allí y traigo vanidades que no están
No sé qué penas me enloquecieron
No sé qué penas te estoy cantando
Serán mis penas por ti de amor
No sé si es mi desconsuelo
Será que el mismo recuerdo
Me da la gran conclusión
Por ti que el sol me sabe a vino en mañanitas Villanuevera
Por ti que guardas el invierno las aguas mansas bajo tus cejas
Sé que todo está perdido que nuevamente rodea la arena
Ya sé que tu mañana mismo me vas dejándome en primavera
Sé que frente al mundo soy un hombre de cristal con alma transparente
Sé por tu dulce mirar que puedes comprender lo que nadie comprende
Otra vez volvió a quedar en el mismo lugar para empezar de nuevo
Sé que voy a recorrer tu caminito igual a mis caminos viejos
Ya sé que nada es como ayer
Más luego llegará un final y siempre llega un nuevo amanecer
No sé qué penas me enloquecieron
No sé qué penas te estoy cantando
Serán mis penas por ti de amor
No sé si es mi desconsuelo
Será que el mismo recuerdo
Me da la gran conclusión
Vallenato
Vrouw die geboren werd in mijn dorpje dichtbij de rivier, voor de bergen
Voor jou werd de zee de lucht boven jouw schaduw, Villanuevera
Voor jou die de geur van de kindertijd bewaart, die tederheid
Voor jou die in stilte huilt om mijn verdriet en niet om het jouwe
Vandaag ga ik je de natuurlijke bron van een dorp in mijn gedicht opdragen
En ik ga de nachten raden die, bij het vertrek, over mijn afwezigheid spraken
Ik weet dat er overal een plek is die jouw tranen en verdriet kan weerspiegelen
Dan zal ik zwijgen, want je bent met recht nobeler dan oprecht
Ik weet dat ik niets meer heb, alleen jouw lijden daar en ik breng ijdelheden die er niet zijn
Ik weet niet welke zorgen me gek maakten
Ik weet niet welke zorgen ik je zing
Zullen het mijn zorgen om jou van liefde zijn?
Ik weet niet of het mijn verdriet is
Zal het dezelfde herinnering zijn
Die me de grote conclusie geeft
Voor jou die de zon als wijn proeft in de ochtenden, Villanuevera
Voor jou die de winter bewaart, de kalme wateren onder jouw wenkbrauwen
Ik weet dat alles verloren is, dat het opnieuw het zand omringt
Ik weet al dat jouw morgen me zal achterlaten in de lente
Ik weet dat ik voor de wereld een man van glas ben met een transparante ziel
Ik weet door jouw lieve blik dat je kunt begrijpen wat niemand begrijpt
Weer ben ik op dezelfde plek gebleven om opnieuw te beginnen
Ik weet dat ik jouw pad zal bewandelen, net als mijn oude wegen
Ik weet al dat niets is zoals gisteren
Maar er zal altijd een einde komen en altijd komt er een nieuwe dageraad
Ik weet niet welke zorgen me gek maakten
Ik weet niet welke zorgen ik je zing
Zullen het mijn zorgen om jou van liefde zijn?
Ik weet niet of het mijn verdriet is
Zal het dezelfde herinnering zijn
Die me de grote conclusie geeft