El Día No Me Aviso
-¿cómo estás? La noche no te hizo mejor que a mí...
no estás para hablar, no estás para un día más,
no estás para pedalear, ni siquiera imaginar.
-yo estoy bien, anoche tomé un poquitito más
de lo que suelo hacer, pero es que amaneció
y en el cielo sus ojos vi, apuntando directo a mí.
caminando entre nubes voy
por veredas de algodón.
ciego y redondo estoy
el día no me avisó.
me pasé, la gente miraba sin entender
me decían: vos no estás bien...
es que no tengo reloj, ni monedas para volver...
y ni siquiera sé donde estoy!
el sol cayó y yo que seguía tirado ahí
sin poder encontrar al par de ojos negros en cielo gris
de ese ángel que al sonreír, no hay tristeza cerca de mí.
De Dag Heeft Me Niet Verwittigd
-Hoe gaat het? De nacht heeft je niet beter gemaakt dan mij...
je bent niet in de stemming om te praten, niet voor nog een dag,
je bent niet in de stemming om te fietsen, zelfs niet om te dromen.
-Ik ben goed, gisteravond heb ik iets meer gedronken
dan ik normaal doe, maar de zon kwam op
en in de lucht zag ik zijn ogen, recht op mij gericht.
wandeling tussen de wolken ga ik
over paden van katoen.
ik ben blind en rond
de dag heeft me niet verwittigd.
ik ben te ver gegaan, de mensen keken zonder te begrijpen
ze zeiden: je bent niet goed...
het is dat ik geen klok heb, geen munten om terug te keren...
en ik weet zelfs niet waar ik ben!
de zon is ondergegaan en ik lag daar nog steeds
zonder de paar zwarte ogen in de grijze lucht te kunnen vinden
van die engel die, als hij glimlacht, er geen verdriet in de buurt is.