Mi Jaca
El tronío, la guapeza y la solera
Y el embrujo de la noche sevillana
No [lo] cambio, por la gracia cortijera
Y el trapío de mi jaca jerezana.
A su grupa voy lo mismo que una reina
Con [espuelas] de diamantes a los pies
Y luciendo por corona [y] como peina
La majeza del sombrero cordobés.
Mi jaca galopa y corta el viento
Cuando pasa por el puerto
Caminito de jerez.
La quiero, lo mismo que a ese gitano
Que me está dando tormento
Por culpita del querer.
A la grupa, de mi jaca jerezana
Voy meciéndome altanera y orgullosa
Como mece, el aire por mi ventana
Los geranios, los claveles y las rosas.
Cuando trota, con el polvo del sendero
A su paso para mí forma un altar.
Que ilumina el resplandor de los luceros
Que ilumina el resplandor de los luceros
Y que alfombra la emoción de mi cantar.
Mi jaca galopa y corta el viento
Cuando pasa por el puerto
Caminito de jerez.
La quiero, lo mismo que a ese gitano
Que me está dando tormento
Por culpita del querer.
Mijn Jaca
Het gebrul, de flair en de charme
En de betovering van de Sevillaanse nacht
Daarvoor ruil ik niet, voor de charme van het platteland
En de uitstraling van mijn Jaca uit Jerez.
Op haar rug voel ik me net een koningin
Met diamanten sporen aan mijn voeten
En pronkend als een kroon en als een haaraccessoire
De majesteit van de Cordobese hoed.
Mijn Jaca galoppeert en snijdt door de lucht
Wanneer ze langs de haven komt
Op weg naar Jerez.
Ik hou van haar, net zoals van die zigeuner
Die me kwelt
Vanwege de schuld van de liefde.
Op de rug van mijn Jaca uit Jerez
Wiebel ik trots en vol zelfvertrouwen
Zoals de lucht de geraniums, de anjers en de rozen
Door mijn raam wiegt.
Wanneer ze draven, vormt het stof van het pad
Bij haar passage voor mij een altaar.
Dat de glans van de sterren verlicht
Dat de glans van de sterren verlicht
En de emotie van mijn gezang bedekt.
Mijn Jaca galoppeert en snijdt door de lucht
Wanneer ze langs de haven komt
Op weg naar Jerez.
Ik hou van haar, net zoals van die zigeuner
Die me kwelt
Vanwege de schuld van de liefde.