Como tiembla el alma
Esta canción que canto yo para ti
Es un regalo de muy poco valor,
Se muy bien que si yo fuera a medir
La alegría que me ha dado tu amor,
No, no habría forma de empezar
A contar cada mañana, cada luna y cada sol.
Esta canción no te puede decir,
Aunque puedan mis palabras hablar,
Como duele que ya no estés aquí
Lo difícil que fue verte marchar.
No, yo no pretendo que sea así
Me conformo con que te haga recordar.
Oye como tiembla el alma
Gritando, que tu eres entre todas las mujeres
Que de amor llenan el mundo
La que más amor me dio.
Oye como tiembla el alma
Gritando, que entre todas las que pueden
Decir que me amaron mucho,
Sin tu saberlo, fuiste quien más ame yo...
Esta canción tiene un triste final
Y yo no sé si la vuelva a cantar.
Tiene que ver con el ayer que viví
Y que quisiera hoy poder olvidar.
No, no es culpa tuya o mía es
Esta manía de ponerme sentimental.
ESTRIBILLO
Oye como tiembla el alma
Cuando recuerdo ese amor que se fue.
Nos conocimos, conversamos, nos enamoramos,
Único el amor aquel.
Todavía, todavía tiembla el alma,
Recordarla es un placer.
Fue la que más me quiso, la que más me amo
Y fue la que más ame.
Yo con ella me sentía en el Paraíso
De repente desperté
Nos dejamos amándonos
Y aun no lo puedo entender.
Hoe de ziel trilt
Dit lied dat ik voor jou zing
Is een cadeau van weinig waarde,
Ik weet heel goed dat als ik zou meten
De vreugde die jouw liefde me heeft gegeven,
Nee, er zou geen manier zijn om te beginnen
Te tellen elke ochtend, elke maan en elke zon.
Dit lied kan je niet vertellen,
Ook al kunnen mijn woorden spreken,
Hoezeer het pijn doet dat je hier niet meer bent
Hoe moeilijk het was om je te zien vertrekken.
Nee, ik bedoel niet dat het zo moet zijn
Ik neem genoegen met dat het je doet herinneren.
Hoor hoe de ziel trilt
Schreeuwend, dat jij tussen alle vrouwen
Die de wereld met liefde vullen
Degene bent die me het meest liefde gaf.
Hoor hoe de ziel trilt
Schreeuwend, dat tussen al diegenen die kunnen
Zeggen dat ze veel van me hielden,
Zonder dat je het wist, was jij degene van wie ik het meest hield...
Dit lied heeft een treurig einde
En ik weet niet of ik het nog eens zal zingen.
Het heeft te maken met het verleden dat ik heb geleefd
En dat ik vandaag zou willen vergeten.
Nee, het is niet jouw schuld of de mijne
Het is deze neiging om sentimenteel te worden.
REFREIN
Hoor hoe de ziel trilt
Wanneer ik dat verloren liefde herinner.
We ontmoetten elkaar, praatten, werden verliefd,
Die liefde was uniek.
Nog steeds, nog steeds trilt de ziel,
Het herinneren is een genot.
Zij was degene die het meest van me hield, die het meest van me hield
En zij was degene van wie ik het meest hield.
Met haar voelde ik me in het Paradijs
Plotseling werd ik wakker
We lieten elkaar achter terwijl we van elkaar hielden
En ik kan het nog steeds niet begrijpen.