Juan Ignacio
Siempre armado y bien montado
Con la pistola a su lado
No dejaba nucna sola su cuarenta
Por las buenas, era bueno
Por las malas, atacabá
Le apodabán el demonio de Tasmanía
Juan Ignacio
Vivisté la vida recia
Nunca te gustó despacio
Y trabajasté sin descanzo
Transitasté por todos los Boulevares
En tu carro
Un Ferrari, un Lamborgini y un Camaro
Siempre arriba
Con todita mi cuadrilla
Pisteando me amanecía
Jugando cuartos de milla
Con mis compadres del alma
Con el César y con Polo
Los conocía desde que yo estabá morro
A mí hermano Rosalio
Lo encontró también la muerte
Y no corrimos los dos con la misma suerte
Mi vida fue mí familia
Mis hijos, también mi esposa
Y mi padre que es Juanito Esparragoza
Por Jalisco, por Culichi, Monterrey y Cuernavaca
Me paseabá muy tranquilo con mi raza
Muy tranquilo y divertido
Yo jamás fui presumido
Yo soy gente con la gente que trabaja
Candelaria fue la Virgen
Que me llevó hasta la gloria
Cuando pasé de este mundo a ser historia
Padre mío hay te encargo a mis cachorros
Cuidalos como a tu vida
Que fueron mi gran tesoro
Ya no estaré con ustedes en persona
Pero deje mucha gente
Que devolada se acciona
Extrañaremos mucho las encerronas
Y a todos los compañeros
Que cuidaron mi corona
Importante y de pensamiento elegante
Siempre al tanto
Como lo hace un hombre grande
Siempre fuerte, como el hierro
Igualito a una persona
Que navega todo el azul de los cielos
Manuel siempre fue mi clave
Ya no se oirá por las calles
Ni en Nexteles
Ni tampoco en generales
Juan Igancio
El morenito
Fui Juanina pa'l marito
Es un amigo muy querido
Candelaria fue la Virgen
Que me llevó hasta la gloria
Cuando pasé de este mundo a ser historia
Sangre azul intravenosa
Me apellido Esparragoza
Me despido de esta vida tan hermosa
Juan Ignacio
Altijd gewapend en goed voorbereid
Met de pistool aan zijn zijde
Laat nooit zijn .40 alleen
Als hij goed was, was hij goed
Als hij slecht was, viel hij aan
Ze noemden hem de demon van Tasmanië
Juan Ignacio
Je leefde het leven voluit
Je hield nooit van langzaam
En je werkte zonder rust
Je reed over alle boulevards
In je auto
Een Ferrari, een Lamborghini en een Camaro
Altijd bovenop
Met mijn hele crew
Drankjes tot de ochtend
Racen op een kwart mijl
Met mijn beste vrienden
Met César en Polo
Ik kende ze al sinds ik een jochie was
Mijn broer Rosalio
Vond ook de dood
En we hadden niet dezelfde lot
Mijn leven was mijn familie
Mijn kinderen, ook mijn vrouw
En mijn vader die Juanito Esparragoza is
Door Jalisco, Culichi, Monterrey en Cuernavaca
Reed ik heel rustig met mijn mensen
Heel rustig en leuk
Ik was nooit opschepperig
Ik ben een man van het volk die werkt
Candelaria was de Maagd
Die me naar de glorie bracht
Toen ik van deze wereld naar de geschiedenis ging
Mijn vader, ik vertrouw mijn kleintjes aan je toe
Zorg voor ze zoals voor je leven
Want ze waren mijn grote schat
Ik zal niet meer bij jullie zijn in persoon
Maar ik heb veel mensen achtergelaten
Die snel in actie komen
We zullen de bijeenkomsten missen
En al mijn vrienden
Die mijn kroon beschermden
Belangrijk en met elegante gedachten
Altijd alert
Zoals een grote man dat doet
Altijd sterk, als ijzer
Net als iemand
Die door de blauwe lucht vaart
Manuel was altijd mijn sleutel
Je zult me niet meer horen op straat
Of op Nextels
Of ook niet in de algemene gesprekken
Juan Ignacio
De donkere jongen
Ik was Juanina voor de man
Hij is een zeer geliefde vriend
Candelaria was de Maagd
Die me naar de glorie bracht
Toen ik van deze wereld naar de geschiedenis ging
Blauwe bloed intraveneus
Mijn achternaam is Esparragoza
Ik neem afscheid van dit mooie leven