Ave Fénix
Tú, y yo, tan poca cosa,
Perdona que a veces piense
Que tú, tururú,
Tan delicada que no,
Que más da, que esperes que salga el sol
Si ahora ya se metió, se nubló.
Y resurgí de mis cenizas cuando me dieron por muerto,
Y cada vez me importa menos si soy grande o soy pequeño,
Que cuando hago la maleta me siento bien, aunque reconozco, que no se que,
Me entra por dentro cuando pienso que me marcho y que te pierdo.
Caí, donde se siembran las flores del olvido que me distes y que me ayudan a seguir,
Por los caminos que apenas recordaba pero que siguen ahí.
Y subo, y bajo, y vuelo, y me arrastro,
Y me cuesta tanto mantenerme en medio, que me canso.
Y subo, y bajo, y vuelo, y me arrastro,
Y me pregunto donde acaba este camino que es tan largo.
Tú, y yo, tan suficientes, que no hace falta más,
Que no, que da igual ocho que ochenta, que mil razones hay, pa reír,
Pero otras mil para llorar,
Y ahora el sol, se metió, pero saldrá.
Ave Fénix
Jij, en ik, zo weinig bijzonders,
Vergeef me dat ik soms denk
Dat jij, tururú,
Zo kwetsbaar bent dat het niet kan,
Wat maakt het uit, dat je wacht tot de zon opkomt
Als hij nu al onder is gegaan, het is bewolkt.
En ik herrees uit mijn as toen ze me dood verklaarden,
En steeds minder interesseert het me of ik groot of klein ben,
Want als ik mijn koffer pak voel ik me goed, hoewel ik toegegeven,
Het raakt me van binnen als ik denk dat ik vertrek en jou verlies.
Ik viel, waar de bloemen van de vergetelheid groeien die je me gaf en die me helpen verder te gaan,
Over de paden die ik nauwelijks herinner maar die er nog steeds zijn.
En ik klim, en ik daal, en ik vlieg, en ik kruip,
En het kost me zoveel moeite om in het midden te blijven, dat ik moe word.
En ik klim, en ik daal, en ik vlieg, en ik kruip,
En ik vraag me af waar dit pad eindigt dat zo lang is.
Jij, en ik, zo genoeg, dat er niet meer nodig is,
Dat het niet uitmaakt of het acht of tachtig is, dat er duizend redenen zijn om te lachen,
Maar duizend andere om te huilen,
En nu is de zon onder gegaan, maar hij zal weer opkomen.