Mar Antiguo
Dejé la estepa
cansado y aturdido;
pasto de la ansiedad
no hay otros mundos
pero si hay otros ojos,
aguas tranquilas,
en las que fondear.
Mar antiguo, madre salvaje,
de abrigo incierto que acuna el olivar.
muge mi alma, confusa y triste;
ojos azules en los que naufragar.
Te he echado tanto de menos
patria pequeña y fugaz;
que al llegar cruel del norte el huracán
no se apague en tu puerto el hogar.
Mar antiguo, madre salvaje,
en tus orillas de rodillas rezaré.
tierra absurda que me hizo absurdo,
nostalgia de un futuro azul en el que anclar.
Triste y cansado, con los viejos amigos
el vino y el cantar;
mientras quede un olivo en el olivar
y una vela latina en el mar.
Viejos dioses olvidados
mantenednos libres de todo mal.
Mar antiguo, dios salvaje
de la encina y del gris olivar.
Oude Zee
Ik verliet de steppe
moe en verward;
gras van de angst
zijn er geen andere werelden
maar er zijn wel andere ogen,
rustige wateren,
daarin te ankeren.
Oude zee, wilde moeder,
van onzekere beschutting die de olijfboom wiegt.
Mijn ziel huilt, verward en treurig;
blauwe ogen waarin ik vergaan kan.
Ik heb je zo gemist,
klein en vluchtig vaderland;
dat wanneer de wrede noordenwind komt,
het huis in jouw haven niet dooft.
Oude zee, wilde moeder,
op jouw kusten zal ik knielend bidden.
Absurd land dat me absurd maakte,
nostalgie naar een blauwe toekomst waarin ik kan ankeren.
Verdrietig en moe, met de oude vrienden
de wijn en het gezang;
zolang er een olijfboom in de olijfgaard staat
en een Latijnse zeil op de zee.
Vergeten oude goden,
houd ons vrij van alle kwaad.
Oude zee, wilde god
van de eik en de grijze olijfgaard.
Escrita por: Manolo Garcia / Quimi Portet