Siempre se vuelve a Buenos Aires
Esta ciudad está embrujada, sin saber...
por el hechizo cautivante de volver.
No sé si para bien, no sé si para mal,
volver tiene la magia de un ritual.
Yo soy de aquí, de otro lugar no puedo ser...
¡Me reconozco en la costumbre de volver!
A reencontrarme en mí, a valorar después,
las cosas que perdí... ¡La vida que se fue!
Llegué y casi estoy, a punto de partir...
Sintiendo que me voy, y no me quiero ir.
Doblé la esquina de mi misma, para comprender,
¡que nadie escapa al fatalismo de su propio ser!
Y estoy pisando las baldosas,
¡floreciéndome las rosas por volver...!
Esta ciudad no se si existe, si es así...
¡O algún poeta la ha inventado para mí!
Es como una mujer, profética y fatal
¡pidiendo el sacrificio hasta el final!
Pero también tiene otra voz, tiene otra piel;
y el gesto abierto de la mesa de café...
El sentimiento en flor, la mano fraternal
y el rostro del amor en cada umbral.
Ya sé que no es casual, haber nacido aquí
y ser un poco asi... triste y sentimental.
Ya sé que no es casual, que un fueye por los dos,
nos cante el funeral para decir... ¡Adiós!
Decirte adiós a vos... ya ves, no puede ser.
Si siempre y siempre sos, ¡una razón para volver!
Siempre se vuelve a Buenos Aires, a buscar
esa manera melancólica de amar...
Lo sabe sólo aquel que tuvo que vivir
enfermo de nostalgia... ¡Casi a punto de morir!...
Altijd terug naar Buenos Aires
Deze stad is betoverd, zonder te weten...
door de fascinerende spreuk van terugkeren.
Ik weet niet of het goed is, ik weet niet of het slecht is,
terugkomen heeft de magie van een ritueel.
Ik kom hier vandaan, van een andere plek kan ik niet zijn...
Ik herken mezelf in de gewoonte om terug te keren!
Om weer bij mezelf te komen, om later te waarderen,
de dingen die ik verloor... het leven dat voorbij is!
Ik ben aangekomen en bijna klaar om te vertrekken...
Voelend dat ik ga, en ik wil niet weg.
Ik sloeg de hoek van mezelf om te begrijpen,
dat niemand ontsnapt aan het fatalisme van zijn eigen wezen!
En ik loop over de tegels,
waar de rozen bloeien door het terugkomen...!
Deze stad weet ik niet of ze bestaat, als dat zo is...
Of heeft een dichter haar voor mij uitgevonden!
Het is als een vrouw, profetisch en fataal
die het offer vraagt tot het einde!
Maar ze heeft ook een andere stem, een andere huid;
en het open gebaar van de koffietafel...
Het gevoel in bloei, de broederlijke hand
en het gezicht van de liefde bij elke drempel.
Ik weet al dat het geen toeval is, hier geboren te zijn
en een beetje zo te zijn... treurig en sentimenteel.
Ik weet al dat het geen toeval is, dat een accordeon voor ons beiden,
ons het afscheid zingt om te zeggen... Dag!
Je gedag zeggen... zie je, dat kan niet.
Als je altijd en altijd bent, een reden om terug te keren!
Altijd terug naar Buenos Aires, om te zoeken
naar die melancholische manier van liefhebben...
Dat weet alleen degene die moest leven
ziek van nostalgie... Bijna op het punt om te sterven!...
Escrita por: Astor Piazzolla, Eladia Blázquez