Sin piel
¡Ya sé! Llegó la hora de archivar el corazón...
De hacer con la ilusión, que no me va a servir
un lindo paquetito con una cinta azul,
guardarlo en el baúl y no volverlo a abrir...
Es hora de matar los sueños,
es hora de inventar coraje
para iniciar un largo viaje
por un gris paisaje...
¡sin amor!
Voy a aprender a llorar sin sufrir,
sin detenerme a mirar una flor,
a encallecer lentamente
¡igual que la gente sin alma y sin voz!
Voy a entender que se puede morir,
y latir... al compás del reloj;
como una máquina fiel
igual que un robot...
¡sin piel!
Después de haber sentido hasta el dolor.. a los demás,
de darme sin medir, de amar sin calcular,
llegó la indiferencia metiéndose en mi piel
pacientemente cruel, ¡matando mi verdad!
Saber que no me importa nada...
de alguna vibración pasada;
y caminar narcotizado
por un mundo helado...
¡sin amor!
Zonder Huid
Ik weet het al! Het is tijd om het hart op te bergen...
Om met de illusie te doen, die me niet gaat helpen
Een mooi pakketje met een blauwe strik,
Het in de kist te stoppen en nooit meer te openen...
Het is tijd om de dromen te doden,
Het is tijd om moed te verzinnen
Om een lange reis te beginnen
Door een grijs landschap...
Zonder liefde!
Ik ga leren huilen zonder te lijden,
Zonder stil te staan om naar een bloem te kijken,
Langzaam ongevoelig te worden
Net als de mensen zonder ziel en zonder stem!
Ik ga begrijpen dat je kunt sterven,
En kloppen... op het ritme van de klok;
Als een trouw apparaat
Net als een robot...
Zonder huid!
Na alles gevoeld te hebben, zelfs de pijn... van anderen,
Me te geven zonder te meten, te houden zonder te rekenen,
Is de onverschilligheid in mijn huid gekropen
Geduldig wreed, mijn waarheid doden!
Weten dat het me niets meer kan schelen...
Van een of andere voorbijgaande trilling;
En verdovend te lopen
Door een bevroren wereld...
Zonder liefde!