Un Cielo de Serenata
Hubo un tiempo de patio y jazmín
De rosadas glicinas en flor
En que el sueño llegaba a su fin
Y era el vals trampolín
De un trovero cantor
En la reja de aquella mujer
Por quien siempre tembló de pasión
Él buscaba probar su querer
Solamente con ver
Que se abría el balcón
Serenata, te vuelvo a evocar
Y desatas en mí la emoción
Yo regreso a tu modo de amar
Con las alas de la ensoñación
Serenata, te quiero traer
Desde un sueño que dice: ¡Jamás!
Y quisiera poder recrear
La ilusión de pensar
Que otra vez, volverás
Que es posible el candor
Y que existe el amor
De ese tiempo que fue de mamá
Hubo un tiempo de tanta ilusión
En que acaso era fácil soñar
Y tener de testigo a un malvón
En la dulce ocasión
Confidente del vals
Serenata que ya enmudeció
En qué cielo te fuiste a perder
En qué Luna teñida de añil
Tu perfume de abril
Se esfumó sin querer
Serenata, te vuelvo a evocar
Y desatas en mí la emoción
Yo regreso a tu modo de amar
Con las alas de la ensoñación
Serenata, te quiero traer
Desde un sueño que dice: ¡Jamás!
Y quisiera poder recrear
La ilusión de pensar
Que otra vez, volverás
Que es posible el candor
Y que existe el amor
De ese tiempo que fue de mamá
Een Hemel van Serenade
Er was een tijd van patio en jasmijn
Van roze glicinen in bloei
Waar de droom ten einde kwam
En het de wals was die sprong
Van een zanger in de buurt
Bij het hek van die vrouw
Voor wie hij altijd trilde van passie
Hij zocht naar een manier om zijn liefde te tonen
Slechts door te zien
Dat het balkon openging
Serenade, ik roep je weer op
En ontketen in mij de emotie
Ik keer terug naar jouw manier van liefhebben
Met de vleugels van de droom
Serenade, ik wil je terugbrengen
Vanuit een droom die zegt: Nooit!
En ik zou willen recreëren
De illusie te denken
Dat je weer terugkomt
Dat de onschuld mogelijk is
En dat de liefde bestaat
Van die tijd die van mama was
Er was een tijd van zoveel illusie
Waar het misschien makkelijk was om te dromen
En een geranium als getuige had
In de zoete gelegenheid
Vertrouweling van de wals
Serenade die al verstomd is
In welke hemel ben je verloren?
In welke maan gekleurd met indigo
Jouw geur van april
Verdween zonder het te willen
Serenade, ik roep je weer op
En ontketen in mij de emotie
Ik keer terug naar jouw manier van liefhebben
Met de vleugels van de droom
Serenade, ik wil je terugbrengen
Vanuit een droom die zegt: Nooit!
En ik zou willen recreëren
De illusie te denken
Dat je weer terugkomt
Dat de onschuld mogelijk is
En dat de liefde bestaat
Van die tijd die van mama was