Avôhai
Um velho cruza a soleira de botas longas
De barbas longas de ouro o brilho do seu colar
Na laje fria onde coarava
Sua camisa e seu alforje de caçador
Oh! meu velho invisível avôhai
Oh! meu velho indivisível avôhai
Neblina turva e brilhante em meu cérebro
Coágulos de sol
Amanita matutina
E que transparente cortina ao meu redor
Se eu disser que é meio sabido
Você diz que é bem pior
E o pior do que planeta quando perde o girassol
É o terço de brilhante nos dedos de minha vó
E nunca mais eu tive medo da porteira
Nem também da companheira
Que nunca dormia só
Avôhai
Avô e pai.
O brejo cruza a poeira de fato existe
Um tom mais leve na palidez desse pessoal
Pares de olhos tão profundos
Que amargam as pessoas que fitar
Mas que bebem sua vida sua alma
Na altura que mandar
São os olhos, são as asas
Cabelos de avôhai
Na pedra de turmalina e no terreiro da usina
Eu me criei
Voava de madrugada
E na cratera condenada eu me calei
Se eu calei foi de tristeza
Você cala por calar
E calado vai ficando
Só fala quando eu mandar
Rebuscando a consciência
Com medo de viajar
Até o meio da cabeca do cometa
Girando na carrapeta
No jogo de improvisar
Entrecortando eu sigo dentro a linha reta
Eu tenho a palavra certa
Pra doutor não reclamar
Avôhai
Abuelo Hai
Un anciano cruza el umbral con botas largas
Con barbas largas de oro brilla su collar
En la losa fría donde se secaba
Su camisa y su alforja de cazador
¡Oh! mi viejo invisible abuelo Hai
¡Oh! mi viejo indivisible abuelo Hai
Niebla turbia y brillante en mi cerebro
Coágulos de sol
Amanita matutina
Y qué cortina transparente a mi alrededor
Si digo que es medio sabido
Tú dices que es mucho peor
Y lo peor que un planeta cuando pierde el girasol
Es el rosario brillante en los dedos de mi abuela
Y nunca más tuve miedo del portón
Ni tampoco de la compañera
Que nunca dormía sola
Abuelo Hai
Abuelo y padre.
El pantano cruza el polvo, de hecho existe
Un tono más suave en la palidez de esta gente
Pares de ojos tan profundos
Que amargan a las personas que miran
Pero que beben su vida, su alma
A la altura que indiquen
Son los ojos, son las alas
Cabellos de abuelo Hai
En la piedra de turmalina y en el patio de la fábrica
Me crié
Volaba de madrugada
Y en la cratera condenada me callé
Si me callé fue de tristeza
Tú callas por callar
Y callado te quedas
Solo hablas cuando yo lo ordene
Rebuscando la conciencia
Con miedo de viajar
Hasta el centro de la cabeza del cometa
Girando en la carrapeta
En el juego de improvisar
Entrecortando sigo en línea recta
Tengo la palabra correcta
Para que el doctor no se queje
Abuelo Hai