Μεγάλος είν’ ηρωισμός
Μεγάλος είν' ηρωισμός
Megálos eín' irōismós
κανείς να αποφασίσει
kanís na apofasísei
τον κόσμο να απαρνηθεί
ton kósmo na aparnithí
ίνα Χριστόν κερδίσει
ína Christón kerdísei
Πόσοι, αλήθεια, έθαψαν
Pósii, alítheia, éthapsan
τα νιάτα μες το ράσο
ta niáta mes to ráso
με δάκρυα και προσευχάς
me dákrya kai prosefchás
το βίο να περάσουν
to bío na perásoun
Και πόσοι άφησαν γονείς
Kai pósii áfisan goneís
αδέλφια και γειτόνους
adélfia kai geitónous
ν' ακολουθήσουν τον Χριστό
n' akolouthísoun ton Christó
με στεναγμούς και πόνους
me stenagmoús kai pónous
Είναι σταυρός ασήκωτος
Eínai stavrós asíkotos
το ράσο να φορέσεις
to ráso na foréseis
και πάντα ν'αγωνίζεσαι
kai pánta n'agonízese
στον Κύριο ν'αρέσεις
ston Kýrio n'aréseis
Ο μοναχός δε γίνεται
O monachós de gíneta
μονάχα από το ράσο
monácha apó to ráso
αν δεν τηρήσει αλλαγή
an den tirísei allagí
στον άνθρωπο τον έσω
ston ánthropo ton éso
Είναι σταυρός βαρύτατος
Eínai stavrós varýtatos
μα είναι φεγγοβόλος
ma eínai feggovólos
και όποιος τον επωμιστεί
kai ópoios ton epomistí
θέλει να λάμψει όλος
thélei na lámpsi ólos
Χαρά σ'εκείνην την ψυχή
Chará s'ekéinin tin psychí
όπου θ' αποφασίσει
ópou th' apofasísei
τον κόσμο να απαρνηθεί
ton kósmo na aparnithí
ίνα Χριστόν κερδίσει
ína Christón kerdísei
Großer ist der Heroismus
Großer ist der Heroismus
wenn jemand entscheidet
die Welt zu verleugnen
um Christus zu gewinnen.
Wie viele, wahrlich, haben begraben
ihre Jugend im Habit
mit Tränen und Gebeten
um das Leben zu verbringen.
Und wie viele haben Eltern
Geschwister und Nachbarn
verlassen, um Christus zu folgen
mit Seufzern und Schmerzen.
Es ist ein unerträgliches Kreuz,
das Habit zu tragen
und immer zu kämpfen,
um dem Herrn zu gefallen.
Ein Mönch wird nicht
nur durch das Habit zum Mönch,
wenn er nicht eine Veränderung
im inneren Menschen bewahrt.
Es ist ein schweres Kreuz,
aber es strahlt hell.
Und wer es auf sich nimmt,
möchte ganz erstrahlen.
Freude sei jener Seele,
die beschließt,
die Welt zu verleugnen,
um Christus zu gewinnen.