Through The Eyes Of Regret
I have found myself lost
Walking down these familiar streets
Those strange faces stare blindly
I withdraw into my mind
In this solitude, it is sadness I find
In lament, I live a lie
I long to live, yet hope to die?
Eyes, window the pain
Contained in me
Face masks the torment
You will never, ever see
Enclosed within these walls
They've muted all my cries
Trapped alone in darkness
I never felt alive
Then I briefly saw the light
A fools paradise
I felt the sun's warm rays
When you gave me back my life
But now that dusk is near
Lost again, I find
I'm back in those dark woods
Although now I've seen the light
Although it shone so brief
It cleansed through my mind
But as a fire soon burns out
All the hope I had has died
I walked through the shady graves
Buried beneath the mire
Not a single soul can be saved
In weariness, I tire
Oh, how I long to live
Yet I hope to die
Door De Ogen Van Spijt
Ik heb mezelf verloren
Wandelend door deze bekende straten
Die vreemde gezichten staren blind
Ik trek me terug in mijn gedachten
In deze eenzaamheid vind ik verdriet
In rouw leef ik een leugen
Ik verlang naar leven, maar hoop te sterven?
Ogen, venster van de pijn
Bevangen in mij
Gezicht verbergt de kwelling
Die zul je nooit, nooit zien
In deze muren opgesloten
Hebben ze al mijn kreten gedempt
Vast in de duisternis
Voelde ik me nooit levend
Toen zag ik even het licht
Een dwaas zijn paradijs
Ik voelde de warme stralen van de zon
Toen je me mijn leven teruggaf
Maar nu de schemering nabij is
Verloren weer, vind ik
Ik ben terug in die donkere bossen
Hoewel ik nu het licht heb gezien
Hoewel het zo kort scheen
Reinigde het mijn geest
Maar zoals een vuur snel dooft
Is alle hoop die ik had gestorven
Ik liep door de schaduwrijke graven
Begraven onder de modder
Geen enkele ziel kan gered worden
In vermoeidheid, raak ik moe
Oh, hoe verlang ik te leven
Toch hoop ik te sterven