Esta Casa
Esta casa
Que era todo un festival de trinitarias
Se ha llenado de una pena extraordinaria
Se ha quedado ya sin brillo y sin calor
Esta casa
La de aquella niña que era mi alborozo
La de aquel joven vivaz y tan hermoso
Ya no es casa, sino un predio del dolor
Esta casa
Que era albergue de mi diosa y mi tibieza
Ya no es más que unos pedazos de tristeza
La dejaron sin amor
De esta casa
Se robaron mis más caras ambiciones
Y un futuro hermoso lleno de ilusiones
De la forma más cobarde y desleal
En mi casa
Solo quedan los despojos de un cariño
Y los dos cuartos cerrados de los niños
Y unas ganas increíbles de llorar
Por mi casa
Que más bien es un desierto nadie pasa
Hay un sentimiento muerto en esta casa
Y un dolor que es inhumano soportar
En mi casa
Solo se oye mi canción desesperada
Y el lamento de una vida fracasada
Ya no hay casa
Ya no hay nada
Dit Huis
Dit huis
Dat ooit een festival van trinitaria's was
Is gevuld met een buitengewone pijn
Het heeft zijn glans en warmte verloren
Dit huis
Van dat meisje dat mijn vreugde was
Van die jonge, levendige en mooie jongen
Is geen huis meer, maar een plek van verdriet
Dit huis
Dat de schuilplaats was van mijn godin en mijn warmte
Is niet meer dan wat stukjes van verdriet
Ze lieten het achter zonder liefde
Van dit huis
Zijn mijn kostbaarste ambities gestolen
En een mooie toekomst vol dromen
Op de meest laffe en ontrouwe manier
In mijn huis
Blijven alleen de resten van een liefde over
En de twee gesloten kamers van de kinderen
En een ongelooflijke behoefte om te huilen
Bij mijn huis
Dat meer een woestijn is, komt niemand voorbij
Er is een dode emotie in dit huis
En een pijn die onmenselijk is om te verdragen
In mijn huis
Hoort men alleen mijn wanhopige lied
En het geklaag van een mislukt leven
Er is geen huis meer
Er is niets meer