O bêbado e a equilibrista
Caía a tarde feito um viaduto
E um bêbado trajando luto
Me lembrou Carlitos
A Lua, tal qual a dona do bordel
Pedia a cada estrela fria
Um brilho de aluguel
E nuvens
Lá no mata-borrão do céu
Chupavam manchas torturadas
Que sufoco louco!
O bêbado com chapéu-coco
Fazia irreverências mil
Pra noite do Brasil
Meu Brasil que sonha
Com a volta do irmão do Henfil
Com tanta gente que partiu
Num rabo de foguete
Chora a nossa Pátria, mãe gentil
Choram Marias e Clarices
No solo do Brasil
Mas sei que uma dor assim pungente
Não há de ser inutilmente
A esperança dança
Na corda bamba de sombrinha
E em cada passo dessa linha
Pode se machucar
Azar
A esperança equilibrista
Sabe que o show de todo artista
Tem que continuar
De dronkaard en de evenwichtskunstenaar
De avond viel als een viaduct
En een dronkaard in rouwkleding
Herinnerde me aan Carlitos
De Maan, net als de madam van het bordeel
Vroeg aan elke koude ster
Om een glans van huur
En wolken
Daar in het doordrenkte deel van de lucht
Zuigden gemartelde vlekken op
Wat een gekke benauwdheid!
De dronkaard met een bolhoed
Maakte duizend onbeschaamdheden
Voor de nacht van Brazilië
Mijn Brazilië dat droomt
Van de terugkeer van de broer van Henfil
Met zoveel mensen die vertrokken
In een raketstaart
Huilt ons Vaderland, lieve moeder
Huilen Marias en Clarices
Op de grond van Brazilië
Maar ik weet dat zo'n pijnlijke pijn
Niet zonder reden zal zijn
De hoop danst
Op de evenwichtsbalk met een parasol
En bij elke stap op deze lijn
Kan ze zich verwonden
Pech
De evenwichtskunstenaar van de hoop
Weet dat de show van elke artiest
Moet doorgaan