Baldosas
Cómo reonocer que fui una esclava,
Mi día y mi sueño encerrada,
Que aquel caronte de mi puerta se adelantó,
Cuando empezó mi vida se me paró el reloj.
Me eché en la hierba que crece y no coloca,
Dejé morir mis sueños asumí que estaba loca,
Contando vueltas en las aspas de mi ventilador,
Pasé estos dos veranos más frío que calor.
Los sueños sueños son dijo un hombre brillante,
Pero discúlpeme yo lo sabía de antes,
No creo en los libros que me dicen cómo debo pensar,
Y aunque huyo del destino, no volverá a irme mal.
Voy por la calle sorteando las baldosas,
No es por manía, es porque hacerles daño me da cosa,
No creo en la gente que me dice que no hay nada irreal,
Y aunque huyo del destino, no volverá a irme mal.
No volverá a irme mal
No volverá a irme mal
No volverá a irme mal
No volverá a irme mal
Cómo reconocer que fui una esclava,
Mi día y mi tiempo olvidada,
Bajo la sombra de las flores aprendí a respirar,
Mezclaba los colores y en negro fui a soñar.
Los sueños sueños son dijo un hombre brillante,
Pero discúlpeme yo lo sabía de antes,
No creo en los libros que me dicen cómo debo pensar,
Y aunque huyo del destino, no volverá a irme mal.
Voy por la calle sorteando las baldosas,
No es por manía, es porque hacerles daño me da cosa,
No creo en la gente que me dice que no hay nada irreal,
Y aunque huyo del destino, no volverá a irme mal.
No volverá a irme mal
No volverá a irme mal
No volverá a irme mal
No volverá a irme mal
Los sueños sueños son dijo un hombre brillante,
Pero discúlpeme yo lo sabía de antes,
No creo en los libros que me dicen cómo debo pensar,
Y aunque huyo del destino, no volverá a irme mal.
Los sueños sueños son dijo un hombre brillante,
Pero discúlpeme yo lo sabía de antes,
No creo en los libros que me dicen cómo debo pensar,
Y aunque huyo del destino, no volverá a irme mal.
Voy por la calle sorteando las baldosas,
No es por manía, es porque hacerles daño me da cosa,
No creo en la gente que me dice que no hay nada irreal,
Y aunque huyo del destino, no volverá a irme mal.
Tegels
Hoe te erkennen dat ik een slaaf was,
Mijn dag en mijn droom opgesloten,
Dat die Charon van mijn deur zich versnelde,
Toen mijn leven begon, stopte mijn klok.
Ik ging liggen in het gras dat groeit en niet groeit,
Liet mijn dromen sterven, nam aan dat ik gek was,
Telde rondjes in de wieken van mijn ventilator,
Heb deze twee zomers kouder doorgebracht dan warm.
Dromen zijn dromen, zei een briljante man,
Maar excuseer me, ik wist het al eerder,
Ik geloof niet in de boeken die me vertellen hoe ik moet denken,
En hoewel ik vlucht voor het lot, zal het me niet weer slecht vergaan.
Ik loop over straat en ontwijk de tegels,
Het is niet uit bijgeloof, het doet me pijn om ze te beschadigen,
Ik geloof niet in de mensen die me zeggen dat er niets onwerkelijk is,
En hoewel ik vlucht voor het lot, zal het me niet weer slecht vergaan.
Het zal me niet weer slecht vergaan
Het zal me niet weer slecht vergaan
Het zal me niet weer slecht vergaan
Het zal me niet weer slecht vergaan
Hoe te erkennen dat ik een slaaf was,
Mijn dag en mijn tijd vergeten,
Onder de schaduw van de bloemen leerde ik ademen,
Mengde de kleuren en droomde in het zwart.
Dromen zijn dromen, zei een briljante man,
Maar excuseer me, ik wist het al eerder,
Ik geloof niet in de boeken die me vertellen hoe ik moet denken,
En hoewel ik vlucht voor het lot, zal het me niet weer slecht vergaan.
Ik loop over straat en ontwijk de tegels,
Het is niet uit bijgeloof, het doet me pijn om ze te beschadigen,
Ik geloof niet in de mensen die me zeggen dat er niets onwerkelijk is,
En hoewel ik vlucht voor het lot, zal het me niet weer slecht vergaan.
Het zal me niet weer slecht vergaan
Het zal me niet weer slecht vergaan
Het zal me niet weer slecht vergaan
Het zal me niet weer slecht vergaan
Dromen zijn dromen, zei een briljante man,
Maar excuseer me, ik wist het al eerder,
Ik geloof niet in de boeken die me vertellen hoe ik moet denken,
En hoewel ik vlucht voor het lot, zal het me niet weer slecht vergaan.
Dromen zijn dromen, zei een briljante man,
Maar excuseer me, ik wist het al eerder,
Ik geloof niet in de boeken die me vertellen hoe ik moet denken,
En hoewel ik vlucht voor het lot, zal het me niet weer slecht vergaan.
Ik loop over straat en ontwijk de tegels,
Het is niet uit bijgeloof, het doet me pijn om ze te beschadigen,
Ik geloof niet in de mensen die me zeggen dat er niets onwerkelijk is,
En hoewel ik vlucht voor het lot, zal het me niet weer slecht vergaan.