De reiziger
Hij is een reiziger in rook
Rook uit het oosten, al heeft-ie ook
Wel eigen teelt
Z'n reizen hebben hem gestenigd
En hij is enkel nog verenigd
Met z'n spiegelbeeld
Hij kan niet wachten op de herder
Hij wil altijd sneller, altijd verder
Hij voelt zich goed, God zij geloofd
Maar als het zonlicht is gedoofd
Heeft-ie stenen, teveel stenen in z'n hoofd
Nu spuit-ie dromen in z'n arm
De naald is koud, z'n bloed wordt warm
En alsmaar warmer
Zo duikt-ie diepzee huizenhoog
Maar z'n mond is gips en z'n ogen
Zijn van marmer
Hij kan niet wachten op de herder
Hij wil altijd sneller, altijd verder
Hij voelt zich goed, God zij geloofd
Maar als het zonlicht is gedoofd
Heeft-ie stenen, teveel stenen in z'n hoofd
Hij is een stilleven van steen
Hijzelf is vol, maar om hem heen
Lege vertrekken
En in z'n allerlaatste droom
Valt-ie als een appel van de boom
Vol beurse plekken
Hij kon niet wachten op de herder
Hij wou altijd sneller, altijd verder
Hij voelde zich goed, God zij geloofd
Maar toen het zonlicht was gedoofd
Had-ie stenen, teveel stenen in z'n hoofd
El viajero
Él es un viajero en humo
Humo del este, aunque también
Tiene su propia cosecha
Sus viajes lo han lapidado
Y solo está unido
A su reflejo
No puede esperar al pastor
Siempre quiere ir más rápido, siempre más lejos
Se siente bien, gracias a Dios
Pero cuando la luz del sol se apaga
Tiene piedras, demasiadas piedras en su cabeza
Ahora inyecta sueños en su brazo
La aguja está fría, su sangre se calienta
Y cada vez más caliente
Así se sumerge en lo profundo, alto como una casa
Pero su boca es yeso y sus ojos
Son de mármol
No puede esperar al pastor
Siempre quiere ir más rápido, siempre más lejos
Se siente bien, gracias a Dios
Pero cuando la luz del sol se apaga
Tiene piedras, demasiadas piedras en su cabeza
Él es un bodegón de piedra
Él mismo está lleno, pero a su alrededor
Habitaciones vacías
Y en su último sueño
Caerá como una manzana del árbol
Lleno de moratones
No pudo esperar al pastor
Siempre quiso ir más rápido, siempre más lejos
Se sentía bien, gracias a Dios
Pero cuando la luz del sol se apagó
Tenía piedras, demasiadas piedras en su cabeza