The Ballad of Mushroom Down (Poem)
There was a land I once heard tell
'Twas christened Mushroom Down
The folk who lived there loved it well
And never left their town
They stayed there from the hour of birth
Until the day they died
They never cared for any earth
Except their Mushroom pride
They made their homes beneath the caps
Of fungi wide and tall
And when time came for tea perhaps
A neighbor came to call
And while they sat in shade serene
And offered cream and cakes
They talked of things they'd never seen
Beyond the Mushroom lakes
They did not wish to journey there
They were contented so
But past the mossy banks somewhere
Lie what they did not know
More curious they grew by day
And still more so by night
They wondered if there were away
To take a Mushroom flight
Tormented by this new desire
More restless they became
And many began to conspire
On blueprints for a frame
A brilliant flying vehicle
Of mushroom caps and string
One gent proved astronautical
And built the very thing
And so the day arrived at last
On which the plane should board
The celebration went far past
What they could best afford
But they were folks of merry ways
And when the kegs were drained
In unison arose their gaze
And on the stroke --- it rained
Now in the hist'ry of the town
No soul had ever seen
A flood the likes of which poured down
Upon the Mushroom Green
A gathering was held betwixt
The elders late that night
And even their votes were unmixed:
"We must postpone the flight!"
The disappointment through the land
Was more than some could bear
For their own world, once thought so grand,
They did no longer care
To say the least it was a shame
To see the people act
As though they'd lost their hope, their flame
When their poor plans were sacked
But still the rain continued on
For more than fifty days
Their mushroom store was almost gone
They dreamt of sunshine rays
And that's when they began to cease
Their thoughts of other towns
If only this storm would decrease
They'd cherish Mushroom Downs
That night was spent in blackness deep
No star was seen to shine
But when the morning broke their sleep
They saw a sight divine
The rain was nowhere to be found
The sky was fresh and clear
Hurrahs of joy for miles around
Were all that one could hear
And what is more, the earth had sprung
New mushrooms overnight
And many hymns of praise were sung
And no one spoke of flight
And so at last the ballad ends
With happiness sublime
And so the story goes, my friends
That is, until next time…
De Ballade van Champignonland (Gedicht)
Er was eens een land dat ik hoorde vertellen
Het heette Champignonland
De mensen die daar woonden hielden ervan
En verlieten nooit hun strand
Ze bleven daar vanaf hun geboorte
Tot de dag dat ze stierven
Ze gaven om geen ander oort
Behalve om hun champignon trots
Ze bouwden hun huizen onder de hoeden
Van schimmels groot en breed
En wanneer het tijd was voor thee misschien
Kwam een buur om te keren
En terwijl ze zaten in de schaduw sereen
En room en gebak aanboden
Praatten ze over dingen die ze nooit gezien hadden
Buiten de champignonmeren
Ze wilden daar niet naartoe reizen
Ze waren zo tevreden
Maar voorbij de mosachtige oevers ergens
Lagen dingen die ze niet wisten
Hoe nieuwsgieriger ze werden bij dag
En nog nieuwsgieriger bij nacht
Ze vroegen zich af of er een manier was
Om een champignonvlucht te maken
Getroebeld door dit nieuwe verlangen
Werd de onrustiger meer
En velen begonnen te samenzweren
Met plannen voor een frame
Een briljant vliegend voertuig
Van champignonhoeden en touw
Eén man bleek astronautisch
En bouwde het met een gouden bouw
En zo kwam eindelijk de dag
Waarop het vliegtuig zou boarden
De viering ging ver voorbij
Wat ze zich konden veroorloven
Maar ze waren mensen vol vreugd
En toen de vaten waren leeggedronken
Verhief zich hun blik in unisono
En op de klok --- het regende
Nu in de geschiedenis van het stad
Had niemand ooit gezien
Een vloed die zó neerviel
Op het Champignon Groen
Een bijeenkomst werd gehouden
Tussen de ouderen die nacht
En zelfs hun stemmen waren unaniem:
"We moeten de vlucht uitstellen!"
De teleurstelling door het land
Was meer dan sommigen konden dragen
Voor hun eigen wereld, ooit zo groot gedacht,
Deden ze er niet langer toe
Om het vriendelijke te zeggen, het was een schande
Om te zien hoe de mensen handelden
Alsof ze hun hoop, hun vlam verloren hadden
Toen hun arme plannen verdrongen waren
Maar de regen bleef maar doorgaan
Meer dan vijftig dagen
Hun champignonvoorraad was bijna op
Ze droomden van zonnestralen
En dat is wanneer ze begonnen te stoppen
Met hun gedachten aan andere steden
Als deze storm maar zou afnemen
Zouden ze Champignonland koesteren
Die nacht werd doorgebracht in diepe donkerte
Geen ster was te zien
Maar toen de ochtend hun slaap verbrak
Zagen ze een goddelijke aanblik
De regen was nergens te vinden
De lucht was fris en helder
Juichkreten van vreugde mijlenver
Was alles wat men kon horen
En wat meer is, de aarde had ontsprongen
Nieuwe paddenstoelen in de nacht
En vele hymnes van lof werden gezongen
En niemand sprak van vlucht
En zo eindigt de ballade eindelijk
Met geluk subliem
En zo gaat het verhaal, mijn vrienden
Dat is, tot de volgende keer…