Cobarde
Podría esperarte una eternidad
Mientras bebo vino con la señora adversidad
A quien, cómo le gusta alegar
Sin afán de algún punto llegar
Lo de ella es algo serio
Esperó en cautiverio
Envidia del asfalto donde dan paso tus pies
Envidia del destino a dónde ves
Envida de la ropa que le da abrigo a tu piel
Envidia ver el clima que te ampara y que te es cruel
Envidia de la gente que te puede mirar
Y de los que te pueden escuchar
Envidia si compartes tus momentos
Envidia de esos cuerpos que inhalan ese aliento
Que tú exhalas, y, al toparte, no admiran la más grande maravilla
La adversidad se ahorca con sus necias palabras
Muere, resucita
Y yo vuelvo a escucharlas
Mientras no se vaya, no te veré
Mientras tú no vengas, yo no iré
Podría irme, y me detengo
Veo cómo te voy perdiendo
Envidia del asfalto donde dan paso tus pies
Envidia del destino a dónde ves
Envida de la ropa que le da abrigo a tu piel
Envidia ver el clima que te ampara y que te es cruel
Envidia de la gente que te puede mirar
Y de los que te pueden escuchar
Envidia si compartes tus momentos
Envidia de esos cuerpos que inhalan ese aliento
Que tú exhalas, y, al toparte, no admiran
La más grande maravilla
Lafhart
Ik zou je een eeuwigheid kunnen wachten
Terwijl ik wijn drink met de dame tegenslag
Die, oh, hoe ze graag argumenteert
Zonder de bedoeling ergens te komen
Haar zaak is iets serieus
Ze wacht in gevangenschap
Jaloers op het asfalt waar jouw voeten overheen gaan
Jaloers op het lot waar je naar kijkt
Jaloers op de kleren die je huid verwarmen
Jaloers op het weer dat je beschermt en ook wreed is
Jaloers op de mensen die je kunnen aankijken
En op degenen die je kunnen horen
Jaloers als je je momenten deelt
Jaloers op die lichamen die die adem inademen
Die jij uitblaast, en, als je ze tegenkomt, bewonderen ze de grootste wonder
De tegenslag hangt zichzelf op met haar domme woorden
Ze sterft, staat weer op
En ik hoor ze weer
Zolang ze niet weg is, zie ik je niet
Zolang jij niet komt, ga ik niet
Ik zou kunnen gaan, maar ik houd me tegen
Ik zie hoe ik je aan het verliezen ben
Jaloers op het asfalt waar jouw voeten overheen gaan
Jaloers op het lot waar je naar kijkt
Jaloers op de kleren die je huid verwarmen
Jaloers op het weer dat je beschermt en ook wreed is
Jaloers op de mensen die je kunnen aankijken
En op degenen die je kunnen horen
Jaloers als je je momenten deelt
Jaloers op die lichamen die die adem inademen
Die jij uitblaast, en, als je ze tegenkomt, bewonderen ze
De grootste wonder.
Escrita por: Luis Humberto Navejas