El Aragonés Errante
Un terremoto emocional endemoniado,
Un jaguar que les observa desde la espesura de la selva.
Una cinta de seda alrededor de una bomba de relojería a punto de estallar.
Una maniobra de nunca atracar, un perfume de aromas orientales,
Un desayuno con tamales, un accidente previsto en los planes,
Del artista equilibrista, del aragonés errante, a punto de traspiés.
Una lágrima como una perla, que vuelve al mar, sea como sea.
Suplicando por algún tipo de relación digna de llamarse humana,
Que lleve la pena y la quebrada en el bolsillo del corazón.
Una de esas malas compañías, factoría de melancolía,
Que no vienen a ver si pueden, sino porque pueden vienen,
Una indígena alienígena, que solamente bebe justicia poética.
Una contienda contenida y loca,
Un beso en la boca de la botella de flor de caña -gran reserva-,
Sobre una mesa repleta de vasos vacíos y limones exprimidos.
Una sed de ilusiones infinita, donde nacen y mueren las acciones que brillan,
En el tiempo que contempla un mundo hecho a medida,
No sólo del que siembra, sino del que es semilla.
De Dwaalende Aragonese
Een emotionele aardbeving, duivels,
Een jaguar die hen observeert vanuit de dichtbegroeide jungle.
Een zijden lint om een tijdbom die op het punt staat te ontploffen.
Een manoeuvre om nooit aan te leggen, een geur van oosterse aroma's,
Een ontbijt met tamales, een ongeluk dat in de plannen is voorzien,
Van de evenwichtskunstenaar, de dwaalende Aragonese, op het punt van struikelen.
Een traan als een parel, die terugkeert naar de zee, hoe dan ook.
Smeekend om een soort relatie die het waard is menselijk te worden genoemd,
Die de pijn en de gebrokenheid in de zak van het hart meeneemt.
Een van die slechte gezelschappen, een fabriek van melancholie,
Die niet komen kijken of ze kunnen, maar omdat ze kunnen komen,
Een inheemse alien, die alleen maar poëtische gerechtigheid drinkt.
Een ingehouden en gekke strijd,
Een kus op de mond van de fles rum -grote reserve-,
Op een tafel vol lege glazen en uitgeperste citroenen.
Een dorst naar eindeloze illusies, waar de acties die schitteren geboren en sterven,
In de tijd die een op maat gemaakte wereld aanschouwt,
Niet alleen van degene die zaait, maar van degene die zaad is.
Escrita por: Enrique Bunbury