El Rescate
Desde la plaza de armas de un lugar cualquiera,
Te escribo una carta para que tú sepas
Lo que ya sabías, aunque no lo dijeras.
Espero que llegue a tus manos y, que no la devuelvas.
Que pagues el rescate que abajo te indico.
Yo tampoco me explico, por qué no acudí antes a ti.
Pero nadie puede salvarme, nadie sabe lo que sabes,
Y tampoco entregarían lo que vale mi rescate.
No hay dinero, ni castillos, ni avales, ni talonarios,
No hay en este mundo, -aunque parezca absurdo-,
Ni en planetas por descubrir, lo que aquí te pido.
Y no te obligo a nada que no quieras.
Las fuerzas me fallan, mis piernas no responden;
Te conocen, pero no llegan a ti.
Decidí por eso mismo, un mecanismo de defensa.
Y presa como está mi alma, con la calma suficiente,
Ser más fuerte, y enfrentarme cuanto antes a la verdad,
Sin dudar un segundo, lo asumo, sólo tú puedes pagar el rescate.
Devuélveme el amor que me arrebataste,
O entrégaselo, lo mismo me da, al abajo firmante;
Pues no hay en este mundo, -aunque parezca absurdo-,
Ni en planetas por descubrir, lo que aquí te pido.
Y no te obligo a nada que no quieras.
Las fuerzas me fallan, mis piernas no responden;
Te conocen, pero no llegan a ti.
Y no te obligo a nada que no quieras.
Las fuerzas me fallan, mis piernas no responden;
Te conocen, pero no llegan a ti.
De Losprijs
Vanaf het plein van een plek naar keuze,
Schrijf ik je een brief zodat jij het weet
Wat jij eigenlijk al wist, ook al zei je het niet.
Ik hoop dat het in jouw handen komt en, dat je het niet terugstuurt.
Dat je het losgeld betaalt dat ik hieronder aangeef.
Ik kan ook niet verklaren waarom ik niet eerder naar jou toe ben gegaan.
Maar niemand kan me redden, niemand weet wat jij weet,
En ook zou niemand geven wat mijn losgeld waard is.
Er is geen geld, geen kastelen, geen garanties, geen chequeboekjes,
Er is in deze wereld, -hoe absurd het ook lijkt-,
Zelfs niet op nog te ontdekken planeten, wat ik je vraag.
En ik dwing je tot niets wat je niet wilt.
Mijn krachten laten me in de steek, mijn benen reageren niet;
Ze kennen je, maar ze bereiken je niet.
Daarom heb ik besloten, een verdedigingsmechanisme.
En gevangen als mijn ziel is, met voldoende rust,
Sterker te zijn, en zo snel mogelijk de waarheid onder ogen te zien,
Zonder een seconde te twijfelen, dat neem ik aan, alleen jij kunt het losgeld betalen.
Geef me de liefde terug die je me afnam,
Of geef het aan hem, ik kan het me net zo goed schelen,
Want er is in deze wereld, -hoe absurd het ook lijkt-,
Zelfs niet op nog te ontdekken planeten, wat ik je vraag.
En ik dwing je tot niets wat je niet wilt.
Mijn krachten laten me in de steek, mijn benen reageren niet;
Ze kennen je, maar ze bereiken je niet.
En ik dwing je tot niets wat je niet wilt.
Mijn krachten laten me in de steek, mijn benen reageren niet;
Ze kennen je, maar ze bereiken je niet.
Escrita por: Enrique Bunbury