Callejera
Cuando apurada pasás
rumbo quién sabe a qué parte,
haciendo lucir con arte
tu silueta al caminar,
va diciendo ese taquear
que tenés de milonguera:
"Callejera... Calle]era...
¿a dónde irás a parar?"
Esos trajes que empilchás
no concuerdan con tu cuna,
pobre mina pelandruna
hecha de seda y percal.
En fina copa e' cristal
hoy tomás ricos licores,
y entre tantos resplandores
se encandiló tu arrabal.
Callejera,
que taqueás de Sur a Norte,
dando dique con el corte
de ese empilche que llevás.
Callejera,
vos también sos Milonguita
y en el fondo de tu almita
una pena sepultás.
Triunfa tu gracia, yo sé,
y en los fondines nocheros
sos de los muebles diqueros
el que da más relumbrón.
Despilfarrás tentación,
pero también, callejera,
cuando estés vieja y fulera
tendrás muerto el corazón.
Seguí nomás, deslizá
tus abriles por la vida,
fascinada y engrupida
por las luces del Pigall,
que cuando empiece a tallar
el invierno de tu vida
notarás arrepentida
que has vivido un carnaval.
Straatmeisje
Wanneer je haastig passeert
op weg naar wie weet waar,
je silhouet met flair
laat zien als je loopt,
het zegt dat getik
wat je hebt als milonguera:
"Straatmeisje... Straatmeisje...
waar ga je naartoe?"
Die outfits die je draagt
passen niet bij je afkomst,
arme meid, zo'n schim van jezelf,
gemaakt van zijde en katoen.
In een fijne glazen beker
drink je nu rijke dranken,
en tussen al die schitteringen
wordt je buurt verblind.
Straatmeisje,
die van Zuid naar Noord danst,
met de snit van die outfit
die je draagt.
Straatmeisje,
jij bent ook een Milonguita
en diep van binnen
begraven je een verdriet.
Jouw charme overwint, dat weet ik,
en in de nachtclubs
ben jij de meest opvallende
van de meubels daar.
Je verspilt verleiding,
maar ook, straatmeisje,
wanneer je oud en versleten bent
zal je hart dood zijn.
Ga maar door, glijd
je lentes door het leven,
gecharmeerd en verblind
door de lichten van Pigall,
want wanneer de winter
van je leven begint te snijden
zal je spijtig merken
dat je een carnaval hebt geleefd.