Nostalgias
Quiero emborrachar mi corazón
para apagar un loco amor
que más que amor es un sufrir...
Y aquí vengo para eso,
a borrar antiguos besos
en los besos de otras bocas...
Si su amor fue "flor de un día"
¿porqué causa es siempre mía
esa cruel preocupación?
Quiero por los dos mi copa alzar
para olvidar mi obstinación
y más la vuelvo a recordar.
Nostalgias
de escuchar su risa loca
y sentir junto a mi boca
como un fuego su respiración.
Angustia
de sentirme abandonado
y pensar que otro a su lado
pronto... pronto le hablará de amor...
¡Hermano!
Yo no quiero rebajarme,
ni pedirle, ni llorarle,
ni decirle que no puedo más vivir...
Desde mi triste soledad veré caer
las rosas muertas de mi juventud.
Gime, bandoneón, tu tango gris,
quizá a ti te hiera igual
algún amor sentimental...
Llora mi alma de fantoche
sola y triste en esta noche,
noche negra y sin estrellas...
Si las copas traen consuelo
aquí estoy con mi desvelo
para ahogarlos de una vez...
Quiero emborrachar mi corazón
para después poder brindar
"por los fracasos del amor"...
Nostalgieën
Ik wil mijn hart bedwelmen
om een gekke liefde te vergeten
waarbij meer dan liefde lijden is...
En hier kom ik voor dat,
om oude kussen te wissen
in de kussen van andere monden...
Als zijn liefde "een dagbloem" was
waarom is die dan altijd van mij
die wrede bezorgdheid?
Ik wil mijn glas heffen voor ons twee
om mijn koppigheid te vergeten
en nogmaals herinner ik haar.
Nostalgieën
van het horen van zijn gekke lach
en voelen naast mijn mond
als een vuur zijn ademhaling.
Angst
om me verlaten te voelen
en te denken dat een ander naast hem
snel... snel hem van liefde zal vertellen...
Broeder!
Ik wil me niet verlagen,
of hem vragen, of om hem huilen,
of zeggen dat ik niet meer kan leven...
Vanuit mijn treurige eenzaamheid zal ik zien vallen
de dode rozen van mijn jeugd.
Klaag, bandoneón, je grijze tango,
misschien raakt het jou ook
een of andere sentimentele liefde...
Mijn ziel huilt als een marionet
alleen en treurig deze nacht,
nacht zwart en zonder sterren...
Als de glazen troost brengen
ben ik hier met mijn onrust
om ze eindelijk te verdrinken...
Ik wil mijn hart bedwelmen
om daarna te kunnen toosten
"op de mislukkingen van de liefde"...