395px

Zeepbellen

Enrique Cadícamo

Pompas de jabón

ebeta de mi barrio, papa, papusa,
que andás paseando en auto con un bacán,
que te has cortado el pelo como se usa,
y que te lo has teñido color champán.
Que en lo peringundines de frac y fuelle
bailás luciendo cortes de cotillón
y que a las milongueras, por darles dique,
al irte con tu "camba", batís "allón".

Hoy tus pocas primaveras
te hacen soñar en la vida
y en la ronda pervertida
del nocturno jarandón,
pensá en aristocracias
y derrochás tus abriles...
¡Pobre mina, que entre giles,
te sentís Mimí Pinsón...!

Pensá, pobre pebeta, papa, papusa,
que tu belleza un día se esfumará,
y que como todas las flores que se marchitan
tus locas ilusiones se morirán.
El "mishé" que te mima con sus morlacos
el día menos pensado se aburrirá
y entonces como tantas flores de fango,
irás por esas calles a mendigar...

Triunfás porque sos apenas
embrión de carne cansada
y porque tu carcajada
es dulce modulación.
Cuando implacables, los años,
te inyecten sus amarguras...
ya verás que tus locuras
fueron pompas de jabón

Zeepbellen

In mijn buurt, schat, schatje,
rijd je rond in een auto met een rijke,
je hebt je haar geknipt zoals het hoort,
en je hebt het gekleurd in champagnetaal.
In de chique kroegen met rokkostuum en accordeon
dans je met flair, in feestelijke stijl,
en als je met je 'camba' gaat,
laat je de milongueras achter met een 'allón'.

Vandaag, met je paar lentes,
droom je van het leven
en in de perverse kring
devan de nachtelijke jarandón,
denk aan aristocratieën
en verspil je je jonge jaren...
Arme meid, tussen de dommen,
voel je je als Mimí Pinsón...!

Denk na, arme meid, schat, schatje,
want je schoonheid zal op een dag vervagen,
en zoals alle bloemen die verwelken
doodgaan je dolle dromen.
De 'mishé' die je verwent met zijn geld
kan op een dag zomaar verveeld zijn
en dan, zoals zoveel modderbloemen,
zal je door die straten zwerven om te bedelen...

Je triomfeert omdat je slechts
een embryo van vermoeide vlees bent
en omdat je lach
dezelfde zoete klank heeft.
Wanneer de jaren, onverbiddelijk,
je hun bitterheid inspuiten...
zal je zien dat je gekte
slechts zeepbellen waren.

Escrita por: Enrique Cadícamo / Roberto Goyheneche