Vidalita de Marchena
Triste estilo de amor
La vieja sonanta gime
Y una negra pena oprime
La garganta del cantor
Porque el viento del dolor
Que aúlla en la lejanía
Le arrancó la alegría
A los bordones de plata
De aquel clavel escarlata
Que trajo desde andalucía
El bordone palpita
Como arranca de una pena
Y el pobre rancho se llena
De una ternura infinita
Vidalita
Un corazón se lamenta
Mientra imobile adenta
La figura de un carancho
Que esta contemplando el rancho
De una blanca osamenta
Vidalita van Marchena
Treurig liefdesstijl
De oude gitaar kreunt
En een zwarte pijn drukt
De keel van de zanger
Want de wind van de pijn
Die huilt in de verte
Heeft de vreugde weggerukt
Van de zilveren snaren
Van die scharlaken anjer
Die hij uit Andalusië bracht
De snaar trilt
Alsof het uit een verdriet komt
En de arme hut vult zich
Met een oneindige tederheid
Vidalita
Een hart klaagt
Terwijl stil en onbeweeglijk
De schaduw van een aasgier
Die de hut gadeslaat
Van een witte skelet.