Sentado Sobre Los Muertos
Que mi voz suba a los montes
Que baje a la tierra y truene
Eso pide mi garganta
Desde ahora y desde siempre
Si yo salí de la tierra
Si yo he nacido de un vientre
Desdichado y con pobreza
No fue sino para hacerme
Ruiseñor de las desdichas
Eco de la mala suerte
Y cantar y repetir
A quien escucharme debe
Cuanto a penas, cuanto a pobres,
Cuanto a tierra se refiere
Aunque le faltan las armas
Pueblo de cien mil poderes
No desfallezcan tus huesos
Castiga a quien te malhiere
Mientras que te queden puños
Uñas, saliva, y te queden
Corazón, entrañas, tripas
Cosas de varón y dientes
Asesina al que asesina,
Aborrece al que aborrece
La paz de tu corazón
Y el vientre de tus mujeres
En los veneros del pueblo
Desde ahora y desde siempre
Varios tragos es la vida
Y un solo trago es la muerte
Zittend Tussen de Doden
Laat mijn stem de bergen bereiken
Laat het de aarde raken en donderen
Dat vraagt mijn keel
Vanaf nu en voor altijd
Als ik uit de aarde ben gekomen
Als ik uit een baarmoeder ben geboren
Ellendig en in armoede
Was het niet anders dan om mij te maken
Nachtegaal van de ellenden
Echo van het slechte lot
En zingen en herhalen
Aan wie naar mij moet luisteren
Hoeveel verdriet, hoeveel armen,
Hoeveel land het betreft
Ook al ontbreken de wapens
Volk van honderdduizend krachten
Laat je botten niet verslappen
Straffen wie je kwetst
Zolang je vuisten hebt
Nagels, speeksel, en je hebt
Hart, ingewanden, darmen
Dingen van een man en tanden
Vermoord degene die vermoord
Haat degene die haat
De vrede van je hart
En de baarmoeder van je vrouwen
In de bronnen van het volk
Vanaf nu en voor altijd
Verschillende slokken is het leven
En één enkele slok is de dood
Escrita por: Miguel Hernández