Canción Desesperada
¡Soy una canción desesperada...!
¡Hoja enloquecida en el turbión..!
Por tu amor, mi fe desorientada
se hundió, destrozando mi corazón.
Dentro de mí mismo me he perdido,
ciego de llorar una ilusión...
¡Soy una pregunta empecinada,
que grita su dolor y tu traición..!
¿Porqué
me enseñaron a amar,
si es volcar sin sentido
los sueños al mar?
Si el amor,
es un viejo enemigo
y enciende castigos
y enseña a llorar...
Yo pregunto: ¿porqué?
¡Sí!, ¿porqué me enseñaron a amar,
si al amarte mataba mi amor?
Burla atroz de dar todo por nada
y al fin de un adiós, despertar
¡llorando!...
¿Dónde estaba Dios cuando te fuiste?
¿Dónde estaba el sol que no te vio?
¿Cómo una mujer no entiende nunca
que un hombre da todo, dando su amor?
¿Quién les hace creer otros destinos?
¿Quién deshace así tanta ilusión?
¡Soy una canción desesperada
que grita su dolor y su traición...!
Wanhopige Lied
Ik ben een wanhopig lied...!
Een gekke blad in de stroom..!
Voor jouw liefde, mijn verloren geloof
verzonken, verwoestend mijn hart.
In mezelf ben ik verloren,
blind van het huilen om een illusie...
Ik ben een koppige vraag,
die haar pijn en jouw verraad schreeuwt..!
Waarom
leerden ze me liefhebben,
als het zonder zin is
om dromen in de zee te gooien?
Als de liefde,
een oude vijand is
en straffen aansteekt
en leert om te huilen...
Ik vraag: waarom?
Ja!, waarom leerden ze me liefhebben,
als het liefhebben mijn liefde doodde?
Een wrede grap om alles voor niets te geven
en aan het eind van een afscheid, ontwaken
huilend!...
Waar was God toen je wegging?
Waar was de zon die je niet zag?
Hoe kan een vrouw nooit begrijpen
dat een man alles geeft, door zijn liefde te geven?
Wie laat hen geloven in andere bestemmingen?
Wie maakt zo veel illusie kapot?
Ik ben een wanhopig lied
dat haar pijn en verraad schreeuwt...!
Escrita por: Enrique Santos Discépolo