Chain Wandering Deeply
atemo naku samayou kotoni tsukare
motome iku jijitsu dakare ushinai
wakari au madeni ikudomo akirame
teni irete shitte ita
ori sosogu ameno itamiwo
nigedasu kotodatte dekita hazunanoni
hikitomete utsumuku
yamai no fukai rensan
udewo furikiri hashiridasu kimino hareta migiashi
sokode matsu ugokimo shinai
kotobawo morau hitono retsu
bokurawa itsumo rikaishi wakari aeta
onaji itamiwo ukeire udewo tsunagi
aruki tsuzuke sagashita yogoreta hidariashi
mitsuke dashita kokoroga
towani matsu basho
bokurawa matsukotoni
nare sugite
atae rareta tokiwo
mote amasu hodoni
joushikini nare sugite
saikoni sakebu kimiwo
tookude mitsumete
wasure sarareta ashitawo
omoi machi wabiru
tsukisaemo tsukameruto omotte ita
jibunni dekinai kotowa nakute
hitori dake no sekai wo tsukuri agete
mawariwa mude tsukuri ageta shindaiwa
risou wo kakage keshi
yatto sagashi dashita ryoashimo
imadewa seigyosare chigau hou he susumuyo
kimete nagare tsutaete rikaishitato
omoi konde susumu monjino raretsu
shizukade yasashii kotobano hibiki
sudeni modosenai
yutta shizumu monogatari
Diepe Verkenning van de Ketting
ademloos verstrooid en moe
verlangend naar feiten, wordt weggesleept
totdat we elkaar begrijpen, en dan geef toe
ik wist het al
tranen stromen als de pijn valt
zelfs al kon ik ontsnappen, het was te moeilijk
ik blijf stil en kijk naar beneden
de ziekte van diepe ellende
met een heftige schreeuw, ren je weg met je rechterbeen
waar je wacht, beweegt niets
woorden worden gevangen in de rij van mensen
we waren altijd in staat om het te begrijpen
we deelden dezelfde pijn en verbonden onze handen
blijf lopen, zoek je donkere linkerbeen
vond mijn hart
verlangend naar een plek
we zijn uitgeput van het bestaan
te veel gewend
toen we werden aangeraakt
werd er zoveel vastgehouden
en te zeer gewend
ik schreeuw naar jou
van een afstand, starend
vergeten wat de morgen is
ik wacht met spanning
ik dacht dat ik het kon vastgrijpen
wat ik niet kon doen
ik bouw een wereld alleen voor mezelf
ik creëerde een schijnwereld rondom me
mijn idealen zijn gewist
ik heb eindelijk mijn beide voeten gevonden
ik ga nu verder naar de andere kant
bepaal het verloop en laat het begrijpen
verweven met mijn gevoelens, richt de rij zich op
de zachte klanken van stilte echo
kunnen nooit meer terugkeren
de verhalen zinken en verwateren