395px

Brieven van de Zomer

Ernesto Mendoza

Cartas de Verano

Por tus cartas del verano presentía
Que este año no vendrías a abrazarme
Y a nadie dije nada, que una melancolía
Me destrozaba el alma

Por el gesto de un amigo que llegaba
Comprendí que hoy tienes otros pensamientos
Y que este provinciano que te entrego la vida
Te lo ha borrado el tiempo

Con razón tanto silencio y nunca quieres decir nada
Con razón alguien me dijo tu novia está muy cambiada
Tu reputación la echaste al suelo junto con mis sueños
Y ya no eres esa niña que a la iglesia me invitaba

Me contaron que hasta fumas y olvidaste a tus amigos
Que comentas en reuniones que nada que ver conmigo
Mientras tanto yo soñando que volvieras a mi pueblo
Pa' matarte de un abrazo, pero rompiste mis sueños

Y hoy que tu amor ha fallecido y yo me pierdo en el olvido
Sabes bien que tú eres mis mejores tiempos
No por tus cartas del verano, lloro es porque yo te amo
Pero a ti te importa poco el sentimiento

Con razón tanto silencio y nunca quieres decir nada
Con razón alguien me dijo tu novia está muy cambiada
Tu reputación la echaste al suelo junto con mis sueños
Y ya no eres esa niña que a la iglesia me invitaba
Y yo sigo aquí en mi pueblo

A pesar de lo que dicen tus amigos
Aún espero tu llamada los domingos
Que en caso de perderte, es bueno que te enteres
Que tú no me has perdido

Ya no temas escribir que no regresas
Que aunque el alma se me rompa de tristeza
Voy a entender que el tiempo hace cambiar la gente
Y que el amor fallezca

Porque tantos comentarios que lastiman mi conciencia
Como le digo a la gente que es tu vida y que no es cierto
Que aquella niña mimada y siempre llena de inocencia
No es la que me ha convertido en el payaso de mi pueblo

Que voy a entender cuando me digas que me has olvidado
Que escribiré un libro donde queden todos tu recuerdos
Sí que nunca olvidarás jamás lo mucho que te amo
Pero tu jamás olvidarás que fui tu primer beso

Y hoy que tu amor ha fallecido y yo me pierdo en el olvido
Sabes bien que tú eres mis mejores tiempos
No por tus cartas del verano, lloro es porque yo te amo
Pero a ti te importa poco el sentimiento

Con razón tanto silencio y nunca quieres decir nada
Con razón alguien me dijo tu novia está muy cambiada
Tu reputación la echaste al suelo junto con mis sueños
Y ya no eres esa niña que a la iglesia me invitaba

Me contaron que hasta fumas y olvidaste a tus amigos
Que comentas en reuniones que nada que ver conmigo
Mientras tanto yo soñando que volvieras a mi pueblo
Pa' matarte de un abrazo, pero rompiste mis sueños
Y yo sigo aquí en mi pueblo

Solo, solo, solo, solo, solo, solo, solo
Y yo sigo aquí en mi pueblo... Solito
Solo, solo, solo, solo, solo, solo, solo

Brieven van de Zomer

Door jouw brieven van de zomer voelde ik
Dat je dit jaar niet zou komen om me te omhelzen
En ik heb tegen niemand iets gezegd, want een melancholie
Verscheurde mijn ziel

Door het gebaar van een vriend die arriveerde
Begreep ik dat je vandaag andere gedachten hebt
En deze provinciaal die zijn leven voor je geeft
Is door de tijd weggevaagd

Met reden zoveel stilte en je wilt nooit iets zeggen
Met reden zei iemand tegen me, je vriendin is erg veranderd
Je reputatie heb je de grond in geboord samen met mijn dromen
En je bent niet meer dat meisje dat me naar de kerk uitnodigde

Ze vertelden me dat je zelfs rookt en je vrienden vergeten bent
Dat je op bijeenkomsten zegt dat je niets met mij te maken hebt
Ondertussen droom ik dat je terugkomt naar mijn dorp
Om je met een omhelzing te doden, maar je brak mijn dromen

En vandaag, nu jouw liefde is overleden en ik verdwijn in de vergetelheid
Weet je goed dat jij mijn mooiste tijden bent
Niet vanwege jouw brieven van de zomer, huil ik, het is omdat ik van je hou
Maar voor jou betekent het weinig, dat gevoel

Met reden zoveel stilte en je wilt nooit iets zeggen
Met reden zei iemand tegen me, je vriendin is erg veranderd
Je reputatie heb je de grond in geboord samen met mijn dromen
En je bent niet meer dat meisje dat me naar de kerk uitnodigde
En ik blijf hier in mijn dorp

Ondanks wat jouw vrienden zeggen
Wacht ik nog steeds op jouw telefoontje op zondag
En mocht ik je verliezen, is het goed dat je weet
Dat jij mij niet verloren bent

Wees niet bang om te schrijven dat je niet terugkomt
Want hoewel mijn ziel breekt van verdriet
Zal ik begrijpen dat de tijd mensen verandert
En dat de liefde kan vervagen

Omdat zoveel opmerkingen mijn geweten kwetsen
Hoe vertel ik de mensen dat het jouw leven is en dat het niet waar is
Dat dat verwende meisje vol onschuld
Niet degene is die me tot de clown van mijn dorp heeft gemaakt

Wat ga ik begrijpen als je me zegt dat je me vergeten bent
Dat ik een boek zal schrijven waar al jouw herinneringen in blijven
Ja, je zult nooit vergeten hoeveel ik van je houd
Maar jij zult nooit vergeten dat ik jouw eerste kus was

En vandaag, nu jouw liefde is overleden en ik verdwijn in de vergetelheid
Weet je goed dat jij mijn mooiste tijden bent
Niet vanwege jouw brieven van de zomer, huil ik, het is omdat ik van je hou
Maar voor jou betekent het weinig, dat gevoel

Met reden zoveel stilte en je wilt nooit iets zeggen
Met reden zei iemand tegen me, je vriendin is erg veranderd
Je reputatie heb je de grond in geboord samen met mijn dromen
En je bent niet meer dat meisje dat me naar de kerk uitnodigde

Ze vertelden me dat je zelfs rookt en je vrienden vergeten bent
Dat je op bijeenkomsten zegt dat je niets met mij te maken hebt
Ondertussen droom ik dat je terugkomt naar mijn dorp
Om je met een omhelzing te doden, maar je brak mijn dromen
En ik blijf hier in mijn dorp

Alleen, alleen, alleen, alleen, alleen, alleen, alleen
En ik blijf hier in mijn dorp... Alleen
Alleen, alleen, alleen, alleen, alleen, alleen, alleen

Escrita por: Wilfran Castillo Utria